Stawy

Stawy umożliwiają zgięcie i wyprost oraz odwodzenie i przywodzenie, zwłaszcza gdy palce są wyprostowane. W zgięciu więzadła poboczne napinają się i ograniczają ruchy boczne, stabilizując palce podczas chwytu. Mięśnie międzykostne i glistowate zginają te stawy, a przez aparat prostowniczy przekazują siłę prostującą na stawy międzypaliczkowe.

Największy zakres obejmuje zgięcie i wyprost, a odwodzenie oraz przywodzenie są mniejsze. W późnej fazie podporu paliczki bliższe wykonują wyprost względem głów kości śródstopia, umożliwiając przetoczenie ciała nad przodostopiem. Płytki podeszwowe i więzadła poboczne ograniczają nadmierny przeprost oraz przesunięcia poprzeczne, a napięcie zginaczy reguluje docisk palców do podłoża.

Stawy łączą ruchy zgięcia i wyprostu z niewielkim odwodzeniem i przywodzeniem względem osi drugiego palca. Podczas obciążania wyprost pozwala kościom śródstopia przetoczyć się nad ustabilizowanymi palcami, a płytki podeszwowe podtrzymują podstawy paliczków. Współpraca długich i krótkich zginaczy, prostowników oraz mięśni międzykostnych dostosowuje nacisk poszczególnych promieni.

Staw pośrodkowy i dwa stawy boczne C1-C2 tworzą wspólny mechanizm rotacyjny. Atlas obraca się wokół zęba kręgu obrotowego, a jego masy boczne wykonują przeciwne ślizgi po powierzchniach C2. Kompleks zapewnia dużą część rotacji całej szyi, natomiast zgięcie, wyprost i zgięcie boczne mają tu znacznie mniejszy zakres.

Parzyste powierzchnie kłykci potylicznych i atlasu umożliwiają przede wszystkim zgięcie oraz wyprost głowy. Niewielkie zgięcie boczne powstaje przez asymetryczne toczenie i ślizg obu kłykci, natomiast rotacja osiowa jest silnie ograniczona. Ruch obu stawów pozostaje sprzężony, co stabilizuje czaszkę na górnym odcinku szyjnym.

Kompleks stawu głowy żebra i stawu żebrowo-poprzecznego prowadzi ruch żebra względem kręgosłupa piersiowego. W żebrach górnych obrót zwiększa przede wszystkim wymiar przednio-tylny klatki, w żebrach dolnych większy jest ruch boczny zwiększający wymiar poprzeczny, a żebra XI-XII wykonują swobodniejszy ruch cyrklowy. Małe obroty i ślizgi wielu segmentów sumują się w zmianę objętości klatki podczas oddychania.

W dolnych stawach żebrowo-poprzecznych dominuje ślizg i obrót umożliwiający boczne unoszenie żeber. Ruch zwiększa poprzeczny wymiar dolnej części klatki i współdziała ze zmianą położenia przepony oraz odkształceniem łuku żebrowego. Zakres poszczególnych segmentów jest niewielki, lecz sumuje się w wyraźne rozszerzenie dolno-bocznej części klatki.