Test Kempa

Test kliniczny Poziom dowodów: C Test manualny

Cel badania i zastosowanie

Narzędzie do maksymalnej prowokacji kompresyjnej (zamknięcia) przestrzeni stawów międzywyrostkowych oraz otworu międzykręgowego w lędźwiach.

Profil diagnostyczny testu

menu_book

Cel i procedura badania

Pozycja pacjenta: Pacjent przyjmuje pozycję umożliwiającą bezpieczne odsłonięcie i kontrolę badanego regionu.
Pozycja terapeuty: Badający stabilizuje odcinek wymagany w teście, kontroluje ustawienie kończyny i ogranicza kompensacje.
Wykonanie: Pacjent może stać lub siedzieć. Badający staje za pacjentem, jedną ręką stabilizując miednicę. Badający poleca pacjentowi wykonać powolny ruch maksymalnego wyprostu kręgosłupa lędźwiowego, a następnie dodaje zgięcie boczne i rotację w stronę badaną (tzw. ruch do tylnego kwadrantu). Pod koniec zakresu badający aplikuje osiowy ucisk na barki, zwiększając kompresję. Przed testem należy wyjaśnić pacjentowi przebieg badania, porównać stronę objawową z nieobjawową, kontrolować kompensacje i prowadzić ruch powoli do momentu odtworzenia objawu lub osiągnięcia bezpiecznego końca zakresu.
Obserwacja: Ocenia się odtworzenie objawów, jakość ruchu, opór końcowy, kompensacje oraz różnicę względem strony przeciwnej.
Uwagi: Warto zanotować ustawienie wyjściowe, kierunek siły, czas utrzymania i reakcję pacjenta.

Wywołanie ostrego, miejscowego bólu po jednej stronie w lędźwiach (bez promieniowania za kolano) uważa się za wynik dodatni wskazujący na zapalenie/przeciążenie torebek stawów międzywyrostkowych (Facet Syndrome).
Ból palący promieniujący w dół nogi do stopy to wynik potwierdzający stenozę otworu (kompresja na gałęzie nerwu).

medical_services

directions_run Testowane mięśnie 1

route Powiązane nerwy 5

layers Zaangażowane stawy 4

format_list_bulleted