Uporczywe zawroty głowy: neuromodulacja wypada wysoko, ale jakość dowodów nie pozwala zmieniać standardu

Autorzy ocenili, które niefarmakologiczne interwencje najlepiej poprawiają równowagę oraz objawy lęku i depresji u dorosłych z przewlekłymi zawrotami głowy typu uporczywe percepcyjno-posturalne zawroty głowy.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza sieciowa badań randomizowanych. Uwzględniono 11 badań randomizowanych. łącznie 518 uczestników. Badanie objęło dorosłych z uporczywe percepcyjno-posturalne zawroty głowy lub diagnostycznie równoważnymi przewlekłymi zaburzeniami zawrotowymi. Porównywano: rehabilitacja przedsionkowa, terapia poznawczo-behawioralna, neuromodulacja, galwaniczna stymulacja przedsionkowa i strategie łączone. kontrola oraz porównania między interwencjami. Badania wyszukane do stycznia 2026. oceniano równowagę, lęk i depresję.

Dla równowagi neuromodulacja była lepsza od kontroli (standaryzowana różnica średnich −1,22. 95-procentowy przedział ufności −1,90 do −0,54), terapia poznawczo-behawioralna (standaryzowana różnica średnich −1,03. 95-procentowy przedział ufności −1,96 do −0,09) i rehabilitacja przedsionkowa (standaryzowana różnica średnich −1,33. 95-procentowy przedział ufności −2,49 do −0,18). Dla lęku przewaga nad kontrolą wyniosła standaryzowana różnica średnich −0,87 (95-procentowy przedział ufności −1,40 do −0,33). dla depresji nie wykazano istotnych różnic. Aż 81,8% badanie randomizowane miało wysokie ryzyko błędu, a heterogeniczność wynosiła I² 47,8–68,9%.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Neuromodulacja w uporczywe percepcyjno-posturalne zawroty głowy jest obiecującym kierunkiem, ale przy obecnej jakości badań nie powinna zastępować rehabilitacji przedsionkowej. wynik warto traktować jako sygnał do dalszej weryfikacji, nie jako nowy standard leczenia.