Zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego: fotobiomodulacja dla bólu, terapia manualna dla ruchomości

Główne pytanie brzmiało: Które niefarmakologiczne interwencje dają najlepszy krótkoterminowy efekt na ból i maksymalne otwieranie ust u dorosłych z mięśniowymi zaburzeniami skroniowo-żuchwowymi?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza sieciowa badań randomizowanych. Uwzględniono 41 badań, 2021 uczestników. Badanie objęło dorosłych z mięśniowymi zaburzeniami skroniowo-żuchwowymi. Porównanie wielu terapii niefarmakologicznych, w tym fotobiomodulacja, terapii manualnej, ćwiczeń, szyn, akupunktury i elektroterapii. Główna analiza krótkoterminowa, przy lub bezpośrednio po zakończeniu interwencji.

Dla bólu fotobiomodulacja zajęła 1. miejsce (wskaźnik prawdopodobieństwa wysokiej pozycji w rankingu metod 88,9%) i była lepsza od opieki konwencjonalnej: standaryzowana różnica średnich −1,49 (95-procentowy przedział ufności −2,07 do −0,91). Dla maksymalnego otwierania ust terapia manualna zajęła 1. miejsce (wskaźnik prawdopodobieństwa wysokiej pozycji w rankingu metod 92,9%). w porównaniu z opieka konwencjonalna standaryzowana różnica średnich 2,79 (95-procentowy przedział ufności 1,33–4,26). Analiza dotyczy głównie efektów krótkoterminowych, a dla ruchomości wykryto możliwy błąd systematyczny publikacyjny.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. W mięśniowym zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego można dobierać terapię do dominującego celu krótkoterminowego, rozważając fotobiomodulację przy bólu i terapię manualną przy ograniczeniu otwierania ust, ale rankingi sieciowe nie uzasadniają uznania którejkolwiek metody za uniwersalnie najlepszą.