Łokieć tenisisty: trening barku i łopatki zwiększył efekt programu dla prostowników nadgarstka
U osób z przewlekłą tendinopatią boczną łokcia program obejmujący mięśnie stożka rotatorów i stabilizatory łopatki przyniósł większą poprawę bólu, funkcji i siły chwytu niż ćwiczenia ograniczone do prostowników nadgarstka. W prospektywnym, równoległym badaniu randomizowanym uczestniczyło 58 osób, po 29 w każdej grupie. Średni wiek wynosił 40,7 roku, 63% próby stanowiły kobiety, a objawy trwały przeciętnie 35,2 miesiąca. Obie grupy otrzymały edukację dotyczącą modyfikowania aktywności i przez osiem tygodni ćwiczyły pod nadzorem dwa razy w tygodniu.
W obu ramionach wykonywano ćwiczenia prostowników nadgarstka. W grupie rozszerzonej dołożono wzmacnianie stożka rotatorów i mięśni łopatki. Główne wyniki stanowiły kwestionariusz Patient-Rated Tennis Elbow Evaluation (PRTEE), w którym niższy wynik oznacza mniej bólu i ograniczeń, oraz numeryczna skala bólu. Oceniano także maksymalną i bezbolesną siłę chwytu, próg bólu uciskowego, siłę obręczy barkowej i globalną ocenę zmiany. Autorzy odnotowali większą korzyść programu rozszerzonego, utrzymującą się w obserwacji do roku; różnice w czasie dotyczyły między innymi bólu w aktywności i spoczynku, chwytu oraz progu bólu uciskowego.
Dlaczego to ważne
Badanie wspiera spojrzenie na tendinopatię boczną łokcia jako problem obciążenia całej kończyny górnej, nie wyłącznie lokalnej wydolności prostowników nadgarstka. Dołożenie pracy nad barkiem i łopatką mogło zwiększyć zdolność przenoszenia sił podczas chwytu i zadań wykonywanych ręką. Sam projekt nie rozstrzyga jednak, czy poprawa wynikała z konkretnego mechanizmu biomechanicznego, czy także z większej dawki ćwiczeń i kontaktu terapeutycznego.
Wartość próby zwiększa roczna obserwacja i aktywna grupa porównawcza, ponieważ obie grupy otrzymały leczenie ruchowe oraz edukację. Ograniczeniem pozostają pojedynczy ośrodek, umiarkowana liczebność i brak możliwości zaślepienia uczestników na zawartość programu. Wynik dotyczy osób z długotrwałymi objawami i nie przesądza o takiej samej przewadze u pacjentów ze świeżym epizodem. Nie pozwala też wyodrębnić minimalnej skutecznej dawki ćwiczeń barku.
Znaczenie dla praktyki
W planowaniu rehabilitacji przewlekłej tendinopatii bocznej łokcia badanie uzasadnia ocenę nie tylko bólu miejscowego i tolerancji obciążenia prostowników nadgarstka, lecz także siły rotacji barku, kontroli łopatki i sposobu wykonywania zadań wymagających chwytu. Rozszerzony program może być rozpatrywany wtedy, gdy deficyty obręczy barkowej są widoczne lub zadania pacjenta angażują całą kończynę górną.
PRTEE, bezbolesna siła chwytu i ból podczas konkretnej aktywności dostarczają odmiennych informacji, dlatego ich łączne śledzenie lepiej pokazuje przebieg niż pojedyncza skala bólu. Publikacja nie dowodzi, że ćwiczenia proksymalne powinny zastąpić lokalne obciążanie ścięgna; badano je jako dodatek do programu prostowników nadgarstka. Dobór ćwiczeń i progresji nadal zależy od drażliwości objawów, możliwości wykonania programu i wymagań funkcjonalnych.
Otwórz źródło pierwotne