Baduanjin dołączony do fizjoterapii poprawił równowagę i dystans marszu u mieszkańców domu opieki z chorobą Parkinsona
U mieszkańców domu opieki z chorobą Parkinsona dodanie krótkich, nadzorowanych ćwiczeń Baduanjin do konwencjonalnej fizjoterapii poprawiło równowagę i dystans sześciominutowego marszu bardziej niż sama fizjoterapia. Nie potwierdzono natomiast przewagi dla czasu testu wstań i idź ani dla nasilenia objawów ruchowych w skali choroby Parkinsona.
W zaślepionym dla oceniającego, dwugrupowym badaniu randomizowanym 30 uczestników przydzielono do fizjoterapii prowadzonej przez 45 minut trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni albo do takiego samego programu uzupełnionego o 15 minut Baduanjin podczas każdej sesji. Analizę kompletnych danych przeprowadzono dla 27 osób. Skorygowana różnica w skali równowagi Berg wyniosła 9,93 punktu na korzyść programu łączonego (95% CI: 3,64–16,23; skorygowane metodą Holma p = 0,006). W sześciominutowym teście marszu grupa łączona przebyła średnio o 38,76 m więcej (95% CI: 17,39–60,13; p = 0,002).
Dla testu Timed Up and Go oszacowana różnica wyniosła −4,73 s (95% CI: −9,49 do 0,03), lecz po korekcie wielokrotnych porównań wynik nie był istotny statystycznie. Nie stwierdzono przewagi w części ruchowej MDS-UPDRS. Próba była mała i jednoośrodkowa, a grupa Baduanjin otrzymała dodatkowy czas ćwiczeń oraz kontakt z terapeutą, więc badanie nie oddziela swoistego efektu tej formy ruchu od efektu większej dawki zajęć.
Dlaczego to ważne
Wyniki dotyczą dwóch funkcji istotnych dla samodzielności: kontroli równowagi i wydolności marszowej. Jednocześnie brak spójnej poprawy w pozostałych pomiarach pokazuje, że korzyści nie obejmowały automatycznie całego obrazu ruchowego choroby.
Najważniejszym ograniczeniem interpretacyjnym jest nierówna dawka. Dodatkowe 15 minut nadzorowanej aktywności w każdej sesji mogło samo w sobie wpływać na rezultat. Mała liczebność, analiza wyłącznie kompletnych przypadków i brak mocy do wiarygodnej oceny klinicznej ważności utrudniają uogólnienie wyniku na opiekę ambulatoryjną i osoby o innym poziomie sprawności.
Znaczenie dla praktyki
Baduanjin może być rozważany jako ustrukturyzowana forma dodatkowej praktyki równowagi i spokojnego ruchu dla osób, które są w stanie bezpiecznie wykonywać pozycje programu. Na podstawie tej próby nie ma podstaw do zastępowania nim konwencjonalnej fizjoterapii ani przypisywania mu wpływu na wszystkie objawy ruchowe.
Jeżeli taki element jest włączany do opieki, sensowna jest dokumentacja łącznej dawki zajęć i oddzielne monitorowanie równowagi, tolerancji marszu oraz mobilności zadaniowej. Pozwoli to ocenić, czy obserwowana zmiana odpowiada obszarom, w których badanie wykazało sygnał korzyści.
Otwórz źródło pierwotne