Po amputacji kończyny dolnej chód był wolniejszy, szerszy i miał krótszy krok podwójny
Dorośli z jednostronną amputacją kończyny dolnej chodzili średnio wolniej, z mniejszą kadencją, krótszą długością kroku podwójnego i większą szerokością kroku niż osoby bez amputacji. Nie wykazano natomiast pewnej różnicy w czasie pojedynczego kroku. Przegląd systematyczny z metaanalizą objął 12 badań przekrojowych, 150 osób po amputacji — 86 przezpiszczelowej i 64 przezudowej — oraz 138 zdrowych osób porównawczych.
Różnica średnich prędkości chodu wynosiła -0,24 m/s (95-procentowy przedział ufności od -0,32 do -0,17; p
Dlaczego to ważne
Wielkość różnicy prędkości chodu jest na tyle wyraźna, że może odzwierciedlać ograniczenie mobilności w zadaniach społecznych. Większa szerokość i krótszy krok podwójny można interpretować jako strategie zwiększające stabilność albo kompensujące słabszą propulsję, lecz badania przekrojowe nie pozwalają potwierdzić ich przyczyny. Nie wiadomo, jaka część różnicy wynikała z poziomu amputacji, dopasowania protezy, etiologii, czasu od amputacji, wieku czy kondycji.
Heterogeniczność była umiarkowana lub duża, a dla niektórych parametrów bardzo duża. Oznacza to, że średnie z metaanalizy nie są normą dla pojedynczej osoby. Różne laboratoria stosowały chód po podłożu lub na bieżni, różne prędkości i systemy pomiarowe. Dane nie dowodzą, że zwiększenie każdego parametru jest pożądanym celem; przykładowo szerszy krok może być adaptacją funkcjonalną, a próba jego prostego zmniejszenia bez oceny stabilności może nie odpowiadać potrzebie osoby.
Znaczenie dla praktyki
W rehabilitacji po amputacji wyniki wspierają pomiar prędkości, kadencji, długości i szerokości kroku jako zestawu, a nie pojedynczego wskaźnika. Interpretacja może uwzględniać poziom amputacji, przyczynę utraty kończyny, ustawienie i komfort protezy, wydolność, lęk przed upadkiem oraz warunki, w których zarejestrowano chód. Powtarzanie pomiaru w zbliżonych warunkach daje większą wartość niż porównywanie z jedną średnią populacyjną.
Metaanaliza nie wskazuje konkretnego programu ćwiczeń ani ustawienia protezy, które normalizuje parametry. Może natomiast pomóc w formułowaniu mierzalnych celów dotyczących wydajności lokomocji i bezpieczeństwa, pod warunkiem powiązania ich z funkcją ważną dla danej osoby. Szczególnej ostrożności wymaga odnoszenie danych zdrowych kontroli do osób z amputacją naczyniową, obustronną lub znaczną wielochorobowością, ponieważ takie grupy były słabo reprezentowane albo wyłączone.
Otwórz źródło pierwotne