Ból stożka rotatorów: ćwiczenia bez wyraźnej krótkoterminowej przewagi nad terapiami pasywnymi

Główne pytanie brzmiało: Czy terapia ćwiczeniowa zmniejsza krótkoterminowo ból i niesprawność bardziej niż pasywne leczenie zachowawcze u osób z bólem barku związanym ze stożkiem rotatorów?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza badań randomizowanych. Uwzględniono 19 badań. 1349 uczestników. Badanie objęło osoby z bólem barku związanym ze stożkiem rotatorów. Porównywano: Terapia ćwiczeniowa samodzielnie lub z dodatkami. pasywne leczenie zachowawcze, iniekcje lub edukacja. Głównie obserwacja krótkoterminowa.

W 19 badaniach randomizowanych (1349) ćwiczenia nie wykazały wyraźnej krótkoterminowej przewagi nad pasywną fizjoterapią dla bólu (standaryzowana różnica średnich −0,14. 95-procentowy przedział ufności −1,25 do 0,96) ani niesprawności (standaryzowana różnica średnich −0,06. 95-procentowy przedział ufności −1,57 do 1,45). Także ćwiczenia + terapia pasywna nie przewyższały samej terapii pasywnej dla bólu (standaryzowana różnica średnich 0,23. 95-procentowy przedział ufności −0,88 do 1,33) i niesprawności (standaryzowana różnica średnich −0,44. 95-procentowy przedział ufności −1,64 do 0,77). Pewność dowodów była niska lub bardzo niska.

To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Nie należy porzucać ćwiczeń z powodu braku krótkoterminowej przewagi w bólu. warto traktować je jako narzędzie do odbudowy funkcji i tolerancji obciążenia, a nie oczekiwać, że zawsze szybciej zmniejszą objawy niż metody pasywne.