Rozluźnianie mięśniowo-powięziowe w bólu krzyża: mały efekt i niska jakość dowodów

Samo określenie „rozluźnianie mięśniowo-powięziowe” sugeruje, że terapeuta mechanicznie zmienia konkretną warstwę tkanki. Badania kliniczne nie potwierdzają jednak, że mały spadek bólu po ucisku oznacza trwałe „odklejenie” powięzi. Mierzą natomiast coś znacznie bardziej praktycznego: ból, funkcję, jakość życia i zakres ruchu.

Metaanaliza objęła osiem badań randomizowanych i 375 osób z przewlekłym bólem krzyża. Porównywano techniki określane jako rozluźnianie mięśniowo-powięziowe z innymi metodami lub warunkiem kontrolnym.

Dla bólu standaryzowana różnica średnich wyniosła około -0,37, a dla funkcji około -0,43. Nie wykazano istotnego wpływu na jakość życia, równowagę, próg bólu uciskowego, ruchomość tułowia ani zdrowie psychiczne.

Efekty dla bólu i funkcji są więc małe, a autorzy podkreślali niską jakość i małą liczbę dostępnych badań. To wystarcza, aby uznać możliwą krótkotrwałą użyteczność dotyku, ale nie aby potwierdzić specyficzną teorię powięziową.

Klinicznie technika ma największy sens, gdy pomaga pacjentowi ruszyć się, wykonać ćwiczenie lub zmniejszyć obawę przed ruchem. Nie powinna prowadzić do przekonania, że ciało jest „posklejane” i wymaga regularnego odblokowywania.

Dla terapeuty praktycznym kompromisem jest używanie dotyku bez rozbudowanej patologizującej teorii. Można powiedzieć pacjentowi, że technika ma chwilowo zmniejszyć wrażliwość i ułatwić ruch, zamiast tłumaczyć, że trzeba naprawiać „zablokowaną” lub „sklejoną” tkankę.