Suche igłowanie jako dodatek w tendinopatii: duży wynik liczbowy, bardzo duża niejednorodność

W tendinopatii szczególnie łatwo ulec dużej liczbie w metaanalizie. Jeśli zbiorczy wynik pokazuje ponad dwa punkty różnicy bólu, wygląda to jak silny argument za terapią. Trzeba jednak sprawdzić, czy badania mierzyły podobnych pacjentów, podobne ścięgna i podobny sposób igłowania. Tutaj właśnie pojawia się największy problem.

Przegląd obejmował cztery badania i 255 uczestników z tendinopatiami w różnych lokalizacjach. Porównywano ćwiczenia z ćwiczeniami uzupełnionymi suchym igłowaniem, a głównym wynikiem było natężenie bólu.

Średnia różnica bólu wyniosła około -2,14 punktu na korzyść igłowania. Jednocześnie niejednorodność I² osiągnęła około 95%, co oznacza, że wyniki poszczególnych badań bardzo mocno się od siebie różniły. Przy takiej rozbieżności jedna średnia liczba może być myląca.

Dodatkowym ograniczeniem jest łączenie różnych tendinopatii, które nie muszą reagować identycznie. Mała liczba badań utrudnia też ocenę publikacyjnego „przechyłu” i trwałości efektu.

Ćwiczenia z progresywnym obciążaniem pozostają podstawą terapii ścięgna. Igłowanie można rozważyć jako dodatek objawowy, ale nie jako metodę „regenerującą” ścięgno ani obowiązkowy element protokołu.

Wysoka niejednorodność może wynikać z różnych ścięgien, dawek ćwiczeń, technik igłowania i grup porównawczych. To właśnie dlatego pojedyncza średnia nie powinna być zamieniana w uniwersalny protokół. Pacjent z Achillesem nie musi reagować tak samo jak pacjent z łokciem czy barkiem.