Tendinopatia rzepki: brak jednego najlepszego programu obciążania

Główne pytanie brzmiało: Czy któryś program ćwiczeń daje wyraźnie większą poprawę wyniku kwestionariusza funkcji w tendinopatii rzepki niż powolny trening z dużym obciążeniem u osób z tendinopatią rzepki?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza sieciowa badań randomizowanych. Uwzględniono 17 badań randomizowanych w syntezie. główna sieć: 10 badań, 313 uczestników, 11 interwencji. Tendinopatia rzepki. Różne programy obciążania, powolny trening z dużym obciążeniem jako referencja. Głównym wynikiem był kwestionariusz funkcji w tendinopatii rzepki około 12 tygodni.

W głównej sieci 10 badań i 313 uczestników żadna interwencja nie była istotnie lepsza od powolnego treningu z dużym obciążeniem. Przeciążenie ekscentryczne: standaryzowana różnica średnich 0,33 (95-procentowy przedział ufności −0,87 do 1,52), trening z ograniczeniem przepływu krwi: 0,26 (−0,40 do 0,92), powolny trening oporowy o umiarkowanym obciążeniu: 0,12 (−0,49 do 0,72). trening z kołem zamachowym (−1,00. −1,65 do −0,35), ekscentryczne zejścia ze stopnia (−1,30. −2,59 do −0,02) i ćwiczenia koncentryczne (−2,59. −4,16 do −1,01) wypadały mniej korzystnie niż powolny trening z dużym obciążeniem.

Wynik porządkuje praktykę, lecz nie uzasadnia przypisywania badanej metodzie wyjątkowej przewagi. Powolny trening z dużym obciążeniem pozostaje rozsądną strategią referencyjną, ale obecne dane nie uzasadniają narzucania jednego protokołu obciążania wszystkim osobom z tendinopatią rzepki ani traktowania rankingu jako dowodu klinicznej wyższości.