Tendinopatia stożka rotatorów: ćwiczenia nadal są punktem odniesienia

Praca odpowiada na praktyczne pytanie: Czy któraś z interwencji fizjoterapeutycznych daje wyraźnie lepsze efekty niż ćwiczenia u dorosłych z tendinopatią stożka rotatorów?

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza sieciowa badań randomizowanych. Uwzględniono 89 badań, 5532 uczestników. Badanie objęło dorosłych z tendinopatią stożka rotatorów. Wiele interwencji fizjoterapeutycznych, w tym ćwiczenia i strategie łączone. Ocena na końcu leczenia w poszczególnych badań randomizowanych.

Ćwiczenia ukierunkowane na bark zmniejszały ból w porównaniu z brakiem leczenia: standaryzowana różnica średnich −0,79 (95-procentowy przedział ufności −1,33 do −0,26) i poprawiały funkcję: standaryzowana różnica średnich 0,74 (95-procentowy przedział ufności 0,34 do 1,14). Największe punktowe efekty w sieci uzyskały ćwiczenia + przezskórna elektroliza dla bólu (standaryzowana różnica średnich −1,58. 95-procentowy przedział ufności −2,68 do −0,48) oraz ćwiczenia + suche igłowanie dla funkcji (standaryzowana różnica średnich 3,10. 95-procentowy przedział ufności 1,99 do 4,22), ale pewność większości porównań była bardzo niska.

Pewność dowodów dla głównych wyników oceniono jako bardzo niska. Wynik porządkuje praktykę, lecz nie uzasadnia przypisywania badanej metodzie wyjątkowej przewagi. Ćwiczenia można nadal traktować jako podstawę postępowania w tendinopatii stożka rotatorów, a dodatków nie warto rutynowo dobierać na podstawie samych rankingów metaanalizy sieciowej przy bardzo niskiej pewności dowodów.