W chorobie tętnic kończyn dolnych spacer bez wywoływania objawów był znacznie słabszy od intensywniejszego treningu

Pacjentom z chorobą tętnic obwodowych często radzi się spacerować „tyle, ile wygodnie”. Badanie sprawdziło, czy łagodna intensywność wystarcza do poprawy obiektywnie mierzonej zdolności chodzenia.

Trzysta pięć osób losowo przydzielono na rok do domowego marszu o małej intensywności, marszu wywołującego umiarkowane lub duże objawy albo do grupy bez ćwiczeń. Oba programy ruchowe były monitorowane i wspierane telefonicznie.

Dystans sześciominutowego marszu zwiększył się o 34,5 metra po intensywniejszym treningu, natomiast w grupie łagodnego marszu zmniejszył się o 6,4 metra. Różnica między programami wynosiła 40,9 metra.

W chorobie tętnic kończyn dolnych zalecenie 'spaceruj, ale nie dopuszczaj do objawów' może być zbyt zachowawcze. W tym badaniu program wywołujący umiarkowane lub większe objawy poprawiał dystans marszu znacznie bardziej niż łagodny spacer bez objawów. Nie oznacza to chodzenia do maksymalnego bólu bez kontroli. Wymaga odpowiedniego rozpoznania naczyniowego, oceny ryzyka sercowo-naczyniowego i stopniowania obciążenia. Wynik pokazuje jednak, że pewien poziom objawów może być elementem skutecznego treningu, a nie zawsze sygnałem do natychmiastowego przerwania marszu.

Przy pacjentach obciążonych internistycznie poprawa funkcji może być wartościowa nawet wtedy, gdy nie zmniejsza śmiertelności czy liczby hospitalizacji. Trzeba jednak jasno oddzielać te wyniki i nie rozszerzać wniosku z jednego punktu końcowego na wszystkie możliwe korzyści.

Łagodny program nie różnił się istotnie od grupy bez ćwiczeń. W tej konkretnej chorobie odpowiedni bodziec jest ważniejszy niż samo zalecenie częstszego spacerowania.