Wirtualna rzeczywistość w rehabilitacji przedsionkowej: poprawa jest, przewaga niepewna

Autorzy ocenili, czy rehabilitacja przedsionkowa wykorzystująca wirtualną rzeczywistość poprawia zawroty głowy, równowagę i chód u dorosłych z zaburzeniami przedsionkowymi.

Był to przegląd systematyczny i metaanaliza. 18 artykułów. Badanie objęło dorosłych z zaburzeniami przedsionkowymi. Rehabilitacja z wirtualna rzeczywistość. badań randomizowanych, badania nierandomizowane, quasi-randomizowane i kohortowe. Metaanalizy obejmowały zależnie od wyniku: skala pewności równowagi 3 badań randomizowanych, 145 uczestników. dynamiczny wskaźnik chodu 4 badań randomizowanych, 86 uczestników. test organizacji sensorycznej 3 badań randomizowanych, 117 uczestników. kwestionariusz wpływu zawrotów głowy na funkcjonowanie 2 badań randomizowanych, 294 uczestników. Obserwacja od bezpośrednio po interwencji do 6 miesięcy.

Po rehabilitacji z wirtualna rzeczywistość skala pewności równowagi poprawił się o 11,22 pkt (95-procentowy przedział ufności 8,55 do 13,88. I² 18%), kwestionariusz wpływu zawrotów głowy na funkcjonowanie o −22,76 pkt (95-procentowy przedział ufności −28,70 do −16,82. I² 88%), a dynamiczny wskaźnik chodu o 4,27 pkt (95-procentowy przedział ufności 1,19 do 7,36. I² 96%). test organizacji sensorycznej nie wykazał istotnej zmiany: różnica średnich −2,09 (95-procentowy przedział ufności −11,19 do 15,37. I² 94%). Są to głównie porównania przed interwencją i po niej, nie dowód przewagi wirtualna rzeczywistość nad klasyczną rehabilitacją.

Pewność dowodów dla głównych wyników oceniono jako bardzo niska. To użyteczny sygnał, jednak ograniczenia projektu lub niepewność danych nie pozwalają traktować go jako uniwersalnego standardu. Wirtualną rzeczywistość można wykorzystywać jako angażujące narzędzie w rehabilitacji przedsionkowej, ale przy bardzo niskiej pewności dowodów i analizach głównie przed interwencją i po niej nie ma podstaw, by uznawać ją za skuteczniejszą od standardowego programu.