Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Duży mięsień obręczy barkowej, którego części górna, środkowa i dolna wspólnie ustawiają oraz stabilizują łopatkę podczas ruchu kończyny górnej.
Mięsień łączący górny odcinek szyjny z kątem górnym łopatki. Unosi łopatkę, wspomaga jej rotację ku dołowi i przy ustalonej łopatce uczestniczy w ruchach szyi.
Mięsień kruczo-ramienny zgina i przywodzi ramię oraz stabilizuje głowę kości ramiennej od strony przednio-przyśrodkowej. Ma znaczenie topograficzne, bo jest przebijany przez nerw mięśniowo-skórny i może uczestniczyć w bólu przedniej części barku oraz proksymalnego ramienia.
Mięsień stożka rotatorów rozpoczynający się w dole nadgrzebieniowym. Wspomaga odwodzenie i dociska głowę kości ramiennej do panewki podczas ruchu.
Duży mięsień łączący tułów i miednicę z kością ramienną. Prostuje, przywodzi i rotuje wewnętrznie ramię oraz wspiera ruchy pociągania.
Trójczęściowy mięsień otaczający staw ramienny. Część środkowa odpowiada głównie za odwodzenie, przednia za zgięcie, a tylna za wyprost ramienia.
Mięsień obły mniejszy wspiera rotację zewnętrzną barku i stabilizację tylno-dolną stawu ramiennego, szczególnie w pozycji odwiedzenia. Jego dysfunkcja może wynikać zarówno z przeciążenia stożka rotatorów, jak i z uszkodzenia nerwu pachowego.
Mięsień obły większy działa jako przywodziciel, prostownik i rotator wewnętrzny ramienia, a jego rola rośnie w ruchach przyciągania kończyny do tułowia. Nie należy do stożka rotatorów, ale wpływa na mechanikę barku i kompensacje przy osłabieniu mięśni stożka rotatorów.
Mięsień podgrzebieniowy jest głównym rotatorem zewnętrznym barku i ważnym tylnym stabilizatorem stawu ramiennego. Dysfunkcja zaburza kontrolę ekscentryczną podczas ruchów nad głową i sprzyja bólowi tylno-bocznemu barku.
Tylne mięśnie stożka rotatorów odpowiedzialne przede wszystkim za rotację zewnętrzną i dynamiczną stabilizację głowy kości ramiennej.
Największy mięsień przedniej części stożka rotatorów. Rotuje ramię do wewnątrz i stabilizuje przednią część stawu ramiennego.
Mięsień podobojczykowy stabilizuje obojczyk względem pierwszego żebra i tłumi siły przenoszone na obręcz barkową podczas pchania, dźwigania lub upadku na kończynę. Nadmierne napięcie może współtworzyć objawy związane z przestrzenią między obojczykiem a pierwszym żebrem.
Mięsień równoległoboczny mniejszy wzmacnia retrakcję i stabilizację górno-przyśrodkowej części łopatki oraz współtworzy kontrolę ustawienia obręczy barkowej. Deficyt jego pracy nasila ustawienie w protrakcji i pogarsza ekonomię ruchów barku.
Mięsień równoległoboczny większy cofa, lekko unosi i obraca łopatkę ku dołowi oraz stabilizuje jej przyśrodkowy brzeg względem klatki piersiowej. Przeciążenie może powodować ból między łopatką a kręgosłupem, a osłabienie zaburzać kontrolę łopatki.
Mięsień utrzymujący łopatkę przy klatce piersiowej, wysuwający ją do przodu i współtworzący rotację ku górze podczas unoszenia ramienia.
Mięśnie łączące kręgosłup szyjny i piersiowy z przyśrodkowym brzegiem łopatki. Odpowiadają za retrakcję, unoszenie i rotację łopatki ku dołowi.