Słownik fizjoterapeuty

Ruch segmentu w kierunku płaszczyzny pośrodkowej ciała lub osi odniesienia danej części.

Ruch o znaczeniu zależnym od regionu; w przedramieniu obraca dłoń ku tyłowi lub do dołu, a w stopie opisuje złożony ruch wielopłaszczyznowy.

Ruch przesunięcia struktury anatomicznej ku przodowi; najczęściej odnosi się do łopatki lub żuchwy.

Zdolność układu nerwowego do odbierania informacji o położeniu i ruchu części ciała oraz o siłach działających w układzie ruchu.

Ustawienie stawu, w którym torebka i część więzadeł są względnie rozluźnione, a powierzchnie stawowe nie osiągają maksymalnej kongruencji.

Ustawienie stawu o dużej kongruencji powierzchni, napięciu struktur torebkowo-więzadłowych i względnie małej dostępności ruchu akcesorycznego.

Ustawienie stawu o mniejszej kongruencji powierzchni i zwykle większej dostępności ruchu akcesorycznego niż w pozycji zamkniętej.

Stan, w którym wymagania mechaniczne lub wysiłkowe przekraczają aktualną zdolność organizmu albo tkanki do adaptacji i regeneracji.

Planowe zwiększanie wymagań stawianych tkance lub osobie poprzez zmianę jednego lub kilku parametrów ćwiczenia.

Skrót oznaczający bierny zakres ruchu, osiągany przy użyciu siły zewnętrznej bez aktywnego wykonywania ruchu przez pacjenta.