Test ocenia zdolność stożka rotatorów, głównie mięśnia podgrzebieniowego i obłego mniejszego, do utrzymania końcowej rotacji zewnętrznej barku.
- Poziom dowodów
- Poziom C
- Region
- Bark i obręcz barkowa
Cel i procedura badania
Procedura wykonania
- Pozycja pacjenta: Pacjent siedzi lub stoi z łokciem zgiętym do około 90 stopni przy tułowiu albo z ramieniem w lekkim odwiedzeniu.
- Pozycja terapeuty: Badający biernie ustawia bark w rotacji zewnętrznej do końca dostępnego zakresu, podtrzymując przedramię.
- Wykonanie: Następnie prosi pacjenta o samodzielne utrzymanie tej pozycji i powoli zwalnia podparcie. Obserwuje, czy przedramię wraca w kierunku rotacji wewnętrznej mimo polecenia utrzymania pozycji.
- Obserwacja: Ocenia się lokalizację bólu, przeskok, obawę niestabilności, osłabienie lub utratę kontroli ruchu w porównaniu ze stroną przeciwną.
Wynik dodatni
- Dodatni wynik to opadanie przedramienia, niemożność utrzymania rotacji zewnętrznej albo wyraźne sprężynowanie w kierunku pozycji wyjściowej.
Sieć powiązań
Testowane kości 3
Testowane mięśnie 2
Powiązane nerwy 2
Zaangażowane stawy 2
Powiązane naczynia 2
Źródła naukowe
-
articleZobacz źródło open_in_new
Soriano, Rainier P.: Bates’ Guide to Physical Examination and History Taking
-
articleZobacz źródło open_in_new
McGee, Steven: McGee’s Evidence-Based Physical Diagnosis
-
articleZobacz źródło open_in_new
Dover, Anna R., Innes, J. Alastair, Fairhurst, Karen: Macleod’s Clinical Examination