Słownik fizjoterapeuty

Rozciąganie, w którym ruch i wydłużenie tkanek są wywoływane głównie przez siłę zewnętrzną, np. terapeutę, przyrząd lub grawitację.

Płaska, szeroka struktura ścięgnista przenosząca siłę mięśnia na kość, powięź lub inne tkanki.

Proces usuwania zmineralizowanej tkanki kostnej, prowadzony głównie przez osteoklasty.

Wskaźnik siły reaktywnej obliczany w testach skokowych jako relacja efektu skoku do czasu kontaktu z podłożem; dokładny sposób obliczenia zależy od protokołu.

Radiografia wykorzystująca promieniowanie rentgenowskie, szczególnie użyteczna do oceny kości, ustawienia stawów i wybranych zmian strukturalnych.

Wczesne przeciążeniowe uszkodzenie kości w kontinuum urazu stresowego, poprzedzające pełniejsze złamanie zmęczeniowe.

Zaburzenie funkcji korzenia nerwowego w odcinku szyjnym, mogące powodować ból kończyny górnej oraz segmentalne zmiany siły, czucia lub odruchów.

Potoczne i kliniczne określenie bólu kończyny dolnej przebiegającego wzdłuż obszaru nerwu kulszowego, najczęściej związanego z podrażnieniem korzenia nerwowego.

Koncepcja, że objawy i funkcja jednego regionu ciała mogą być związane z ograniczeniami lub zmianami w innym, często sąsiednim regionie.

Ruch jednego segmentu lub w jednej płaszczyźnie, któremu regularnie towarzyszy dodatkowy ruch wynikający z geometrii stawu i działania tkanek.