Słownik fizjoterapeuty

Strategia odzyskiwania równowagi polegająca na wykonaniu szybkiego kroku lub skoku i utworzeniu nowej podstawy podparcia.

Strategia kontroli równowagi wykorzystująca głównie szybkie ruchy w stawach biodrowych i przeciwny ruch tułowia.

Strategia kontroli niewielkich zaburzeń równowagi przez ruch całego ciała wokół stawów skokowych przy utrzymaniu stóp na podłożu.

Koncepcja kontroli tułowia i miednicy przez współdziałanie mięśni, układu nerwowego i struktur biernych podczas ruchu oraz obciążenia.

Kontrola ruchu pomiędzy sąsiednimi segmentami, najczęściej opisywana w odniesieniu do kręgosłupa i aktywności mięśni głębokich.

Zdolność do sterowania położeniem i ruchem odcinka lędźwiowego oraz miednicy podczas zadań funkcjonalnych i obciążenia.

Subiektywne odczucie niekomfortowego lub utrudnionego oddychania o różnym nasileniu i mechanizmie.

Zdolność do wykonywania wysiłku o określonej intensywności i czasie przy akceptowalnych objawach i odpowiedzi fizjologicznej.

Każdy ruch ciała wytwarzany przez mięśnie szkieletowe, który wymaga wydatku energetycznego; obejmuje m.in. aktywność w pracy, transporcie, domu, rekreacji i sporcie.

Cecha związana z prawdopodobnym przyszłym przebiegiem stanu zdrowia lub wynikiem leczenia niezależnie od konkretnej interwencji.