Podstawowy stan napięcia mięśnia i oporu wyczuwanego podczas jego biernego rozciągania w spoczynku, zależny zarówno od aktywności układu nerwowego, jak i mechanicznych właściwości mięśni oraz tkanek otaczających.
Baza pojęć medycznych
Słownik fizjoterapeuty
Krótkie, klinicznie użyteczne objaśnienia terminów z anatomii, diagnostyki i terapii.
Nieprawidłowo zwiększony opór mięśni podczas biernego poruszania kończyną lub segmentem ciała. Jest pojęciem nadrzędnym i nie określa automatycznie mechanizmu wzmożonego napięcia.
Nieprawidłowo obniżony tonus mięśniowy, objawiający się mniejszym niż oczekiwany oporem podczas biernego poruszania segmentem ciała.
Zaburzenie kontroli napięcia w zespole neuronu ruchowego ośrodkowego, klasycznie charakteryzujące się zależnym od prędkości wzrostem oporu na bierne rozciąganie związanym z nadmierną odpowiedzią odruchową.
W neurologii: wzmożony opór podczas biernego poruszania kończyną, zwykle stosunkowo stały w zakresie ruchu i znacznie mniej zależny od prędkości niż spastyczność.
Stan wyraźnie obniżonego napięcia mięśniowego, w którym segment ciała stawia bardzo mały opór podczas biernego ruchu i może sprawiać wrażenie „bezwładnego”.
Utrwalone ograniczenie biernego zakresu ruchu wynikające ze zmian strukturalnych i skrócenia tkanek miękkich lub okołostawowych, którego nie można wyjaśnić wyłącznie aktywnym napięciem mięśni.
Proces pobudzenia mięśnia przez układ nerwowy prowadzący do aktywności jego jednostek motorycznych i zdolności do wytwarzania siły.
Stopniowe włączanie kolejnych jednostek motorycznych do aktywności w celu zwiększenia lub dostosowania siły wytwarzanej przez mięsień.