Określenie z niektórych modeli klinicznych odnoszące się do mięśni przypisywanych głównie do wykonywania ruchów dynamicznych i krótszych okresów aktywności.
Baza pojęć medycznych
Słownik fizjoterapeuty
Krótkie, klinicznie użyteczne objaśnienia terminów z anatomii, diagnostyki i terapii.
Stan aktywnego wytwarzania siły przez mięsień w następstwie pobudzenia jego włókien. Skurcz nie musi oznaczać skrócenia całego mięśnia — jego długość może się zmniejszać, zwiększać albo pozostawać prawie stała.
Aktywne wytwarzanie siły przez mięsień przy braku istotnej zmiany długości całej jednostki mięśniowo-ścięgnistej i bez wyraźnego ruchu w analizowanym stawie.
Model skurczu, w którym mięsień zmienia długość przy założeniu względnie stałego napięcia lub obciążenia. W praktycznym opisie ćwiczeń termin bywa używany dla ruchu przeciw stałemu obciążeniu, choć rzeczywiste napięcie mięśnia zwykle zmienia się w trakcie ruchu.
Siła lub stan mechanicznego napięcia rozwijany w mięśniu wskutek aktywności kurczliwej oraz właściwości biernych jego tkanek. Może występować zarówno podczas ruchu, jak i bez widocznej zmiany długości mięśnia.
Podstawowy stan napięcia mięśnia i oporu wyczuwanego podczas jego biernego rozciągania w spoczynku, zależny zarówno od aktywności układu nerwowego, jak i mechanicznych właściwości mięśni oraz tkanek otaczających.
Nieprawidłowo zwiększony opór mięśni podczas biernego poruszania kończyną lub segmentem ciała. Jest pojęciem nadrzędnym i nie określa automatycznie mechanizmu wzmożonego napięcia.
Nieprawidłowo obniżony tonus mięśniowy, objawiający się mniejszym niż oczekiwany oporem podczas biernego poruszania segmentem ciała.
Utrwalone ograniczenie biernego zakresu ruchu wynikające ze zmian strukturalnych i skrócenia tkanek miękkich lub okołostawowych, którego nie można wyjaśnić wyłącznie aktywnym napięciem mięśni.
Proces pobudzenia mięśnia przez układ nerwowy prowadzący do aktywności jego jednostek motorycznych i zdolności do wytwarzania siły.