Słownik fizjoterapeuty

Strategia kontroli niewielkich zaburzeń równowagi przez ruch całego ciała wokół stawów skokowych przy utrzymaniu stóp na podłożu.

Koncepcja kontroli tułowia i miednicy przez współdziałanie mięśni, układu nerwowego i struktur biernych podczas ruchu oraz obciążenia.

Kontrola ruchu pomiędzy sąsiednimi segmentami, najczęściej opisywana w odniesieniu do kręgosłupa i aktywności mięśni głębokich.

Złożona odpowiedź biologiczna na uszkodzenie, zakażenie lub inny bodziec, obejmująca zmiany naczyniowe, komórkowe i chemiczne.

Tkanka łączna łącząca mięsień z kością i przenosząca siłę wytwarzaną przez mięsień na szkielet.

Uraz stawu wynikający z przekroczenia jego fizjologicznego zakresu, najczęściej obejmujący więzadła i inne tkanki okołostawowe.

Uraz tkanek spowodowany bezpośrednim uderzeniem bez przerwania ciągłości skóry, często z bólem, obrzękiem lub krwiakiem.

Zbiorcze określenie ćwiczeń rozciągających wykonywanych w celu czasowej lub długotrwałej zmiany tolerancji i dostępnego zakresu ruchu.

Względne przemieszczanie się nerwu względem otaczających tkanek podczas ruchu; termin bywa też używany dla ćwiczeń naprzemiennie zwiększających i zmniejszających napięcie nerwu.

Sieć przeplatających się włókien nerwowych, w której włókna z kilku korzeni rdzeniowych są redystrybuowane do nerwów obwodowych.