Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Środkowy segment palca IV z przyczepami zginacza powierzchownego i centralnego pasma prostownika.
Środkowy segment palca III z przyczepami zginacza powierzchownego i centralnego pasma prostownika.
Środkowy segment palca II z przyczepami zginacza powierzchownego i centralnego pasma prostownika.
Pazurzaste ustawienie palców obejmuje nadmierny wyprost w stawach śródręczno-paliczkowych i zgięcie w stawach międzypaliczkowych. Często wiąże się z osłabieniem mięśni wewnętrznych dłoni, zwłaszcza mięśni międzykostnych.
Pazurzastość palców IV–V jest objawem klinicznym, a nie samodzielnym rozpoznaniem. Oznacza przeprost stawów śródręczno-paliczkowych oraz zgięcie stawów międzypaliczkowych palców IV–V wskutek zaburzenia równowagi mięśniowej. Lokalizację ustala się na podstawie pełnego wzorca siły, czucia, odruchów, innych mięśni i mechaniki tkanek.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Porównanie siły mięśni międzykostnych”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
Przeciążenie mięśni kłębika palca małego może powodować ból po łokciowej stronie dłoni. Zwykle wiąże się z pracą w podporze, chwytem angażującym łokciową stronę dłoni lub powtarzalnym obciążaniem tej okolicy.
Przeciążenie mięśni kłębu kciuka może powodować ból u podstawy kciuka. Zwykle wiąże się z powtarzalnym chwytem precyzyjnym, przeciwstawianiem kciuka lub pracą narzędziami. Może współistnieć z bólem stawowym kciuka.
Radikulopatia C8–T1 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Półilościowa ocena opozycji kciuka. Śledzenie zmian funkcji po leczeniu lub w neuropatii. Obiektywizacja sprawności mięśnia przeciwstawiacza kciuka.
Staw porusza się przede wszystkim w zgięciu i wyproście wokół osi poprzecznej. Zginacz długi kciuka wytwarza moment zgięcia, a prostownik długi kciuka moment wyprostu. Więzadła poboczne ograniczają ruchy boczne. Zmiana kąta stawu precyzyjnie ustawia opuszkę kciuka i uzupełnia pozycję nadawaną przez stawy nadgarstkowo-śródręczny oraz śródręczno-paliczkowy.
Siodełkowaty kształt powierzchni umożliwia zgięcie i wyprost, odwodzenie i przywodzenie oraz sprzężoną rotację pierwszej kości śródręcza. Opozycja powstaje z połączenia odwiedzenia dłoniowego, zgięcia i pronacji kości śródręcza, a repozycja przebiega w kierunku przeciwnym. Ruchomość stawu pozwala ustawić opuszkę kciuka naprzeciw palców, natomiast mięśnie kłębu i więzadła kierują ruchem oraz stabilizują podstawę pierwszego promienia.
Piąta kość śródręcza wykonuje niewielkie zgięcie, wyprost i rotację względem kości haczykowatej. Zgięcie połączone z rotacją ku dłoniowej stronie pogłębia łuk poprzeczny ręki i umożliwia jej objęcie przedmiotu. Ruch ten jest sprzężony z ustawieniem stawu śródręczno-paliczkowego palca małego i zwiększa zdolność łokciowej części dłoni do dopasowania się do kształtu chwytanego obiektu.
Staw uczestniczy w zgięciu i wyproście oraz odchyleniu promieniowym i łokciowym, współpracując ze stawem śródnadgarstkowym. Szereg bliższy nadgarstka zachowuje się jak segment pośredni, którego ustawienie zmienia się pod wpływem kształtu powierzchni, napięcia więzadeł i działania ścięgien. Lekki wyprost nadgarstka zwiększa długość czynną zginaczy palców i sprzyja wytwarzaniu większej siły chwytu.
Ruch między szeregiem bliższym i dalszym nadgarstka stanowi istotną część zgięcia, wyprostu oraz odchyleń ręki. Kości szeregu bliższego tworzą segment pośredni, którego położenie zależy od działania więzadeł i nacisku przekazywanego przez szereg dalszy. Ruch po przekątnej od wyprostu z odchyleniem promieniowym do zgięcia z odchyleniem łokciowym wykorzystuje stosunkowo stabilny tor wielu czynności chwytowych.
Staw umożliwia zgięcie i wyprost oraz odwodzenie i przywodzenie palca wskazującego, szczególnie przy wyprostowanym stawie. W zgięciu więzadła poboczne napinają się i ograniczają ruchy boczne, zwiększając stabilność chwytu. Mięśnie międzykostne i glistowaty współpracują z długimi zginaczami oraz aparatem prostowniczym, umożliwiając niezależne ustawienie palca.
Staw wykonuje przede wszystkim zgięcie i wyprost, z mniejszą składową odwiedzenia, przywiedzenia i rotacji. Więzadła poboczne, płytka dłoniowa i aparat trzeszczkowy stabilizują podstawę paliczka podczas przenoszenia sił chwytu. Ustawienie stawu współdziała ze stawem nadgarstkowo-śródręcznym i międzypaliczkowym, tworząc sztywny lub podatny łańcuch zależnie od rodzaju chwytu.
Staw umożliwia zgięcie i wyprost oraz odwodzenie i przywodzenie, przy czym ruchy boczne są największe w wyproście. W zgięciu więzadła poboczne napinają się i stabilizują palec, a mięśnie międzykostne oraz glistowaty koordynują ustawienie paliczka z aparatem prostowniczym. Ruch jest sprzężony z większą ruchomością piątego stawu nadgarstkowo-śródręcznego, co ułatwia pogłębianie łuku dłoni.
Stawy bliższe wykonują zgięcie i wyprost wokół osi poprzecznej. Zginacz powierzchowny palców wytwarza główny moment zgięcia, natomiast pasma aparatu prostowniczego przekazują siłę prostowników oraz mięśni glistowatych i międzykostnych. Duży udział tych stawów w całkowitym zgięciu palców umożliwia objęcie przedmiotów o różnej średnicy.
Stawy dalsze poruszają się głównie w zgięciu i wyproście. Zginacz głęboki palców zgina paliczki dalsze, a pasmo końcowe aparatu prostowniczego przekazuje siłę wyprostu. Ich ruch precyzyjnie ustawia opuszki i dopełnia kształt dłoni podczas chwytu.
Stawy bliższy i dalszy palca wskazującego tworzą dwa kolejne zawiasy kontrolujące położenie opuszki. Staw bliższy wnosi większą część całkowitego zgięcia, a staw dalszy dostraja końcowe ustawienie palca. Długie zginacze, prostownik wskaziciela, prostownik palców i aparat mięśni wewnętrznych współdziałają, aby łączyć niezależne wskazywanie z precyzyjnym chwytem.
W stawach międzypaliczkowych palców ręki dominują zgięcie i wyprost. Długie zginacze wytwarzają moment zgięcia, a aparat prostowniczy rozprowadza siłę prostowników oraz mięśni glistowatych i międzykostnych na paliczki środkowe i dalsze. Skoordynowane napięcie tych struktur pozwala jednocześnie zginać stawy śródręczno-paliczkowe i prostować stawy międzypaliczkowe.
Stawy drugiego i trzeciego promienia są mało ruchome i tworzą stabilny środkowy filar ręki. Czwarty, a szczególnie piąty staw dopuszczają większe zgięcie i niewielką rotację, dzięki czemu łokciowa część dłoni może pogłębiać łuk poprzeczny. Zróżnicowanie ruchomości pozwala łączyć stabilną podstawę dla chwytu precyzyjnego z możliwością dopasowania dłoni do przedmiotów o różnym kształcie.
Stawy umożliwiają zgięcie i wyprost oraz odwodzenie i przywodzenie, zwłaszcza gdy palce są wyprostowane. W zgięciu więzadła poboczne napinają się i ograniczają ruchy boczne, stabilizując palce podczas chwytu. Mięśnie międzykostne i glistowate zginają te stawy, a przez aparat prostowniczy przekazują siłę prostującą na stawy międzypaliczkowe.