Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Badanie pomaga różnicować ból związany z kompleksem górnego obrąbka i ścięgna bicepsa oraz ból ze stawu barkowo-obojczykowego.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Badanie czucia i siły nerwu pachowego”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Badanie czucia nad boczną częścią barku”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
„Badanie korzeni C5-C6” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
„Badanie mięśnia podobojczykowego w kontekście urazu obojczyka” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Badanie miotomu C5”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
„Badanie odcinka szyjnego i piersiowego” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Częściowe uszkodzenie stożka rotatorów oznacza niepełnościenne przerwanie włókien ścięgien stożka, najczęściej w obrębie mięśnia nadgrzebieniowego, ale także podgrzebieniowego lub podłopatkowego. Może wynikać z przeciążenia, degeneracji albo urazu na tle istniejącej tendinopatii.
Dyskineza łopatki oznacza zaburzenie kontroli jej ustawienia i toru ruchu w spoczynku lub podczas ruchu. Może współistnieć z protrakcją łopatek i skróceniem mięśnia piersiowego mniejszego.
Zaopatruje tkanki pod obojczykiem oraz przyśrodkową część okolicy naramienno-piersiowej.
Zespół ucisku żebrowo-obojczykowego jest postacią zespołu górnego otworu klatki piersiowej, w której struktury nerwowo-naczyniowe są uciskane między obojczykiem a pierwszym żebrem.
Ruchoma kość obręczy barkowej, tworząca panewkę stawu ramiennego i rozległe miejsca przyczepu mięśni sterujących łopatką oraz ramieniem.
Duży mięsień obręczy barkowej, którego części górna, środkowa i dolna wspólnie ustawiają oraz stabilizują łopatkę podczas ruchu kończyny górnej.
Mięsień łączący górny odcinek szyjny z kątem górnym łopatki. Unosi łopatkę, wspomaga jej rotację ku dołowi i przy ustalonej łopatce uczestniczy w ruchach szyi.
Mięsień kruczo-ramienny zgina i przywodzi ramię oraz stabilizuje głowę kości ramiennej od strony przednio-przyśrodkowej. Ma znaczenie topograficzne, bo jest przebijany przez nerw mięśniowo-skórny i może uczestniczyć w bólu przedniej części barku oraz proksymalnego ramienia.
Mięsień stożka rotatorów rozpoczynający się w dole nadgrzebieniowym. Wspomaga odwodzenie i dociska głowę kości ramiennej do panewki podczas ruchu.
Duży mięsień łączący tułów i miednicę z kością ramienną. Prostuje, przywodzi i rotuje wewnętrznie ramię oraz wspiera ruchy pociągania.
Trójczęściowy mięsień otaczający staw ramienny. Część środkowa odpowiada głównie za odwodzenie, przednia za zgięcie, a tylna za wyprost ramienia.
Mięsień obły mniejszy wspiera rotację zewnętrzną barku i stabilizację tylno-dolną stawu ramiennego, szczególnie w pozycji odwiedzenia. Jego dysfunkcja może wynikać zarówno z przeciążenia stożka rotatorów, jak i z uszkodzenia nerwu pachowego.
Mięsień obły większy działa jako przywodziciel, prostownik i rotator wewnętrzny ramienia, a jego rola rośnie w ruchach przyciągania kończyny do tułowia. Nie należy do stożka rotatorów, ale wpływa na mechanikę barku i kompensacje przy osłabieniu mięśni stożka rotatorów.
Mięsień podgrzebieniowy jest głównym rotatorem zewnętrznym barku i ważnym tylnym stabilizatorem stawu ramiennego. Dysfunkcja zaburza kontrolę ekscentryczną podczas ruchów nad głową i sprzyja bólowi tylno-bocznemu barku.
Tylne mięśnie stożka rotatorów odpowiedzialne przede wszystkim za rotację zewnętrzną i dynamiczną stabilizację głowy kości ramiennej.
Największy mięsień przedniej części stożka rotatorów. Rotuje ramię do wewnątrz i stabilizuje przednią część stawu ramiennego.
Mięsień podobojczykowy stabilizuje obojczyk względem pierwszego żebra i tłumi siły przenoszone na obręcz barkową podczas pchania, dźwigania lub upadku na kończynę. Nadmierne napięcie może współtworzyć objawy związane z przestrzenią między obojczykiem a pierwszym żebrem.