Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Badanie czucia C2-C3”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Badanie czucia C3-C4”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Badanie czucia skóry potylicy”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
„Badanie nerwu dodatkowego” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
„Badanie neurologiczne kończyny górnej” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
„Badanie neurologiczne nerwów czaszkowych i szyi” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Badanie siły i kontroli mięśni podpotylicznych”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
Badanie „Badanie zakresu ruchu szyi” ocenia zakres, jakość i objawowość ruchu oraz obecność kompensacji w badanym regionie.
Ból górnego odcinka szyjnego jest objawem, a nie pojedynczą diagnozą. Może pochodzić ze stawów górnych segmentów szyjnych, mięśni, więzadeł, nerwów potylicznych lub być bólem rzutowanym z innych struktur.
W tym zaburzeniu połykania unoszenie krtani i kości gnykowej jest niewystarczające lub opóźnione. Mięsień tarczowo-gnykowy może być jednym z elementów tego obrazu.
Dolna gałąź ruchowa splotu przyuszniczego dla mięśnia szerokiego szyi. Napina skórę szyi i wspomaga obniżanie dolnej wargi oraz kąta ust.
Włókna C2-C3 współtworzą splot szyjny, przekazują czucie przez jego gałęzie skórne oraz dostarczają głównie propriocepcję do mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, którego zasadnicze unerwienie ruchowe pochodzi z nerwu dodatkowego.
Przednie gałęzie C3-C4 należą do splotu szyjnego. Wnoszą włókna czuciowe i proprioceptywne do mięśnia czworobocznego oraz bezpośrednie włókna do wybranych mięśni głębokich szyi i mięśnia dźwigacza łopatki.
Głębokie zginacze szyi, głównie mięśnie długi szyi i długi głowy, odpowiadają za precyzyjną kontrolę zgięcia oraz ustawienia odcinka szyjnego podczas zadań o małym obciążeniu.
Ruchomy punkt podparcia dla języka i krtani, ważny w połykaniu, fonacji i kontroli przedniej części szyi.
Dwubrzuścowy mięsień podgnykowy, który obniża i stabilizuje kość gnykową oraz napina blaszkę przedtchawiczą powięzi szyi.
Taśmowaty mięsień podgnykowy, który obniża kość gnykową po jej uniesieniu podczas połykania.
Grupa mięśni przednio-bocznej części szyi sterująca ustawieniem głowy i szyi oraz wspomagająca unoszenie górnych żeber podczas nasilonego wdechu.
Mięsień podgnykowy biegnący od mostka do chrząstki tarczowatej, który obniża krtań po jej uniesieniu podczas połykania.
Niewielki mięsień podpotyliczny łączący tylny guzek atlasu z kością potyliczną. Wspomaga wyprost i precyzyjną kontrolę połączenia szczytowo-potylicznego.
Mięsień podpotyliczny biegnący od wyrostka kolczystego C2 do kości potylicznej. Wspomaga wyprost oraz rotację głowy w tę samą stronę.
Największy z mięśni podpotylicznych, łączący kręg obrotowy z atlasem i uczestniczący głównie w rotacji C1-C2 w tę samą stronę.
Krótki mięsień podpotyliczny biegnący od wyrostka poprzecznego atlasu do kości potylicznej. Wspomaga wyprost i zgięcie boczne głowy.
Cienki mięsień skórny przednio-bocznej szyi, który napina skórę, obniża wargę dolną i kąty ust oraz słabo wspomaga opuszczanie żuchwy.