Mięsień kolcowy
Mięsień kolcowy jest najbardziej przyśrodkową częścią prostownika grzbietu. Wspiera wyprost osiowy i segmentalną sztywność w linii wyrostków kolczystych, szczególnie w odcinku piersiowym.
Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Mięsień kolcowy jest najbardziej przyśrodkową częścią prostownika grzbietu. Wspiera wyprost osiowy i segmentalną sztywność w linii wyrostków kolczystych, szczególnie w odcinku piersiowym.
Mięsień najdłuższy tworzy centralną i najbardziej masywną część prostownika grzbietu. Wytwarza wyprost, wspiera kontrolę rotacji i przenosi obciążenia między odcinkiem lędźwiowym, piersiowym i szyjnym.
Głęboki składnik układu poprzeczno-kolcowego, prostuje odcinek piersiowy i szyjny, kontroluje rotację przeciwstronną oraz stabilizuje segmenty podczas ruchu głowy i tułowia.
Krótkie mięśnie łączące sąsiednie wyrostki kolczyste, wspierają drobny wyprost i precyzyjną kontrolę międzysegmentalną w osi strzałkowej.
Mięśnie międzypoprzeczne łączą sąsiednie wyrostki poprzeczne. Wspierają czucie głębokie, drobną stabilizację i kontrolę zgięcia bocznego. W odcinku piersiowym są słabiej rozwinięte niż w szyi i lędźwiach.
Najgłębsze mięśnie układu poprzeczno-kolcowego, odpowiadają głównie za propriocepcję, drobną stabilizację i kontrolę krótkiej rotacji międzysegmentalnej.
Neuropatia gałęzi przyśrodkowej po zabiegu jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Neuropatia po zabiegu jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Ból dolnych pleców bez jednej pewnej dominującej przyczyny strukturalnej, najczęściej wynikający z przeciążenia tkanek, obniżonej wydolności i zaburzonej kontroli ruchu.
Ból odcinka piersiowego bez jednej dominującej przyczyny strukturalnej, zwykle wynikający z połączenia sztywności piersiowej, przeciążenia tkanek przykręgosłupowych i zaburzonej mechaniki oddechowej.
Badanie „Ocena bólu podczas wyprostu i rotacji” ocenia zakres, jakość i objawowość ruchu oraz obecność kompensacji w badanym regionie.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Ocena czucia skóry grzbietu dla wykluczenia szerszej zmiany”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Ocena czucia skóry lędźwi i górnej części pośladka”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
„Ocena mięśni autochtonicznych odcinka piersiowego” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Ocena siły mięśni głębokich grzbietu”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
Krążki międzykręgowe przenoszą obciążenia osiowe i część sił ścinających, a jednocześnie pozwalają na niewielkie ruchy między sąsiednimi trzonami. Ruchy te sumują się w zgięcie, wyprost, rotację i zgięcie boczne odcinka piersiowego. Ich zakres jest współkształtowany przez stawy międzywyrostkowe, połączenia żeber oraz sztywność całej klatki piersiowej.
Przeciążenie połączenia piersiowo-lędźwiowego dotyczy przejścia między mniej ruchomym odcinkiem piersiowym a bardziej ruchomym odcinkiem lędźwiowym. Zwykle wiąże się z zaburzoną kontrolą ruchu i obniżoną wydolnością mięśnia prostownika grzbietu.
Zespół przeciążeniowy powstający przy powtarzanym lub długotrwałym utrzymaniu wyprostu piersiowego, zwykle z udziałem prostownika grzbietu, mięśni głębokich i tylnych elementów segmentu.
Segmentalne odgałęzienia tylnych gałęzi T1-T12 biegnące przy stawach międzywyrostkowych i głębokich mięśniach grzbietu. Zaopatrują między innymi mięśnie wielodzielne i obrotowe, więzadła oraz elementy tylnej części kręgosłupa piersiowego.
Przewlekłe zmiany zwyrodnieniowe obejmujące krążki, połączenia międzytrzonowe i stawy tylne odcinka piersiowego, które mogą ograniczać ruch oraz zwiększać wrażliwość mechaniczną tkanek przykręgosłupowych.
Przewlekłe zmiany zwyrodnieniowe obejmujące krążki, połączenia międzytrzonowe i stawy tylne odcinka piersiowo-lędźwiowego, które mogą ograniczać ruch i zwiększać wrażliwość mechaniczną.
Ruch odcinka piersiowego obejmuje zgięcie, wyprost, zgięcie boczne i rotację, lecz jego rozkład zmienia się między poziomami. Orientacja powierzchni stawowych sprzyja rotacji, natomiast żebra i mostek ograniczają zakres oraz sprzęgają ruch kręgosłupa ze zmianą kształtu klatki. Krążki, stawy międzywyrostkowe i połączenia żebrowe wspólnie przenoszą obciążenia osiowe, ścinające i skrętne.
Powierzchnie ustawione bardziej w płaszczyźnie czołowej umożliwiają ślizg towarzyszący rotacji i zgięciu bocznemu, a także mniejszym ruchom zgięcia i wyprostu. Kinematyka każdego segmentu jest sprzężona z ruchem odpowiadających mu żeber i krążka międzykręgowego. Torebki oraz więzadła ograniczają końcowe zakresy i pomagają przenosić momenty skręcające.
Stawy prowadzą rotację i zgięcie boczne odcinka piersiowego, a w mniejszym stopniu zgięcie oraz wyprost. Ruch jednego segmentu zmienia ustawienie żeber po obu stronach i pozostaje zależny od podatności krążka oraz klatki piersiowej. Powierzchnie stawowe i torebki rozdzielają siły ścinające oraz skrętne między prawą i lewą stroną segmentu.