Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
„Marszczenie czoła” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Krótki mięsień nadgnykowy, który przesuwa kość gnykową ku przodowi i górze oraz przy ustalonej kości gnykowej wspomaga opuszczanie żuchwy.
Mięsień bródkowy unosi i wysuwa dolną wargę oraz marszczy skórę bródki. Jego ruch pomaga ocenić centralną część mimiki dolnej wargi i funkcję gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego.
Brzusiec czołowy mięśnia potyliczno-czołowego unosi brwi i tworzy poziome fałdy czoła. Ocena symetrii ruchu pomaga w badaniu funkcji nerwu twarzowego.
Dwubrzuścowy mięsień nadgnykowy unosi kość gnykową podczas połykania i przy ustalonej kości gnykowej wspomaga opuszczanie żuchwy.
Mięsień dźwigacz kąta ust unosi kąt ust i węzeł mięśniowy tej okolicy, współtworząc uśmiech oraz zaznaczając bruzdę nosowo-wargową. Niedowład osłabia unoszący składnik uśmiechu i może spłaszczać środkową część twarzy po stronie uszkodzenia.
Mięsień mimiczny unoszący środkową część wargi górnej i odsłaniający zęby szczęki.
Niewielki i zmienny osobniczo mięsień mimiczny unoszący wargę górną oraz współkształtujący bruzdę nosowo-wargową.
Mięsień mimiczny pociągający kąt ust ku górze i bocznie, istotny dla uśmiechu oraz oceny symetrii dolnej części twarzy.
Dwubrzuścowy mięsień podgnykowy, który obniża i stabilizuje kość gnykową oraz napina blaszkę przedtchawiczą powięzi szyi.
Mięsień mimiczny przesuwający brwi ku dołowi i przyśrodkowo oraz tworzący pionowe fałdy skóry gładzizny.
Taśmowaty mięsień podgnykowy, który obniża kość gnykową po jej uniesieniu podczas połykania.
Powierzchowny mięsień szyi obracający głowę w stronę przeciwną i zginający ją bocznie w stronę pracującego mięśnia. Przy ustalonej głowie może wspomagać wdech.
Mięsień podgnykowy biegnący od mostka do chrząstki tarczowatej, który obniża krtań po jej uniesieniu podczas połykania.
Mięsień mimiczny modelujący szerokość nozdrzy. Część poprzeczna zwęża nozdrza, a część skrzydłowa może wspomagać ich rozszerzanie.
Mięsień mimiczny obniżający i nieznacznie przemieszczający bocznie kąt ust. Jego funkcję ocenia się w ramach badania dolnej części twarzy i nerwu twarzowego.
Mięsień mimiczny obniżający i lekko wywijający wargę dolną. Jego funkcję ocenia się w badaniu dolnej części twarzy i gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego.
Mięsień mimiczny zamykający powieki. Część powiekowa odpowiada za łagodne mruganie, część oczodołowa za silne zaciskanie, a część łzowa wspiera mechanikę odpływu łez.
Mięsień mimiczny tworzący zasadniczą warstwę mięśniową warg, odpowiedzialny za ich domknięcie, zwężanie i wysuwanie.
Mięsień policzkowy dociska policzek do łuków zębowych i stabilizuje kęs pokarmowy między zębami podczas żucia. Jego osłabienie daje uciekanie powietrza i pokarmu do przedsionka jamy ustnej oraz asymetrię dolnej części policzka.
Tylny brzusiec mięśnia potyliczno-czołowego, który przesuwa skórę owłosionej części głowy ku tyłowi i napina czepiec ścięgnisty.
Cienki mięsień nadgnykowy pociągający kość gnykową ku tyłowi i górze, torujący drogę dla kęsa pokarmowego podczas połykania.
Wachlarzowaty mięsień żucia, który unosi żuchwę, a jego tylne włókna pomagają cofać wysuniętą żuchwę.
Głęboki mięsień żucia uczestniczący w wysuwaniu żuchwy, otwieraniu ust i ruchach bocznych. Część włókien łączy się z torebką oraz krążkiem stawu skroniowo-żuchwowego.