Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Głęboki mięsień żucia unoszący i wysuwający żuchwę. Razem ze żwaczem tworzy pętlę mięśniową wokół kąta żuchwy.
Zmienny osobniczo mięsień mimiczny, który pociąga kąt ust bocznie i poszerza szparę ustną.
Cienki mięsień skórny przednio-bocznej szyi, który napina skórę, obniża wargę dolną i kąty ust oraz słabo wspomaga opuszczanie żuchwy.
Parzysty mięsień tworzący przeponę jamy ustnej. Unosi dno jamy ustnej i kość gnykową podczas połykania oraz przy ustalonej kości gnykowej wspomaga opuszczanie żuchwy.
Główny mięsień unoszący żuchwę i generujący siłę zgryzu. Tkliwość lub przerost mogą współwystępować z bruksizmem oraz zaburzeniami skroniowo-żuchwowymi.
Pierwsza kosteczka łańcucha słuchowego, przekazująca drgania błony bębenkowej na kowadełko.
„Mocne zamknięcie oczu” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Napięciowy ból głowy jest pierwotnym bólem o charakterze ucisku lub opasywania, zwykle o nasileniu łagodnym albo umiarkowanym. Jego mechanizm jest wieloczynnikowy i może obejmować napięcie mięśni oraz zwiększoną wrażliwość dróg bólowych. Istotny wpływ mogą mieć także stres i długotrwałe przeciążenie posturalne.
Nerw błędny łączy funkcję ruchową podniebienia, gardła i krtani z czuciem trzewnym oraz rozległym unerwieniem przywspółczulnym. W obrębie głowy i szyi jego dysfunkcja może powodować chrypkę, dysfagię, nosowanie, zachłyśnięcia i porażenie fałdu głosowego.
Czwarty nerw czaszkowy zaopatruje wyłącznie mięsień skośny górny. Mięsień ten przede wszystkim skręca oko do wewnątrz, a w przywiedzeniu obniża gałkę oczną. Porażenie daje pionową lub skośną diplopię, szczególnie przy patrzeniu w dół.
Jedenasty nerw czaszkowy zaopatruje mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy i czworoboczny. Uszkodzenie zaburza obracanie głowy, unoszenie barku i rotację łopatki ku górze, co może ograniczać pracę kończyny ponad głową.
Dziewiąty nerw czaszkowy przewodzi smak i czucie ogólne z tylnej jednej trzeciej języka, czucie z gardła oraz sygnały z zatoki i kłębka szyjnego. Ruchowo zaopatruje mięsień rylcowo-gardłowy, a przywspółczulnie uczestniczy w wydzielaniu ślinianki przyusznej.
Szósty nerw czaszkowy zaopatruje mięsień prosty boczny i umożliwia odwodzenie oka. Długi przebieg od mostu przez kanał Dorello i zatokę jamistą sprawia, że jest podatny na rozciąganie przy wzroście ciśnienia śródczaszkowego oraz na procesy podstawy czaszki.
Trzeci nerw czaszkowy steruje większością mięśni gałkoruchowych i mięśniem dźwigaczem powieki górnej, a przez włókna przywspółczulne zwęża źrenicę i umożliwia akomodację. Pełne porażenie daje ptozę, ustawienie oka ku dołowi i bocznie oraz ograniczenie przywodzenia, unoszenia i opuszczania.
Dwunasty nerw czaszkowy odpowiada za ruchy wszystkich mięśni języka poza mięśniem podniebienno-językowym. Umożliwia artykulację, formowanie i przesuwanie kęsa. Uszkodzenie dolnego neuronu ruchowego powoduje zanik, fascykulacje i zbaczanie języka ku stronie uszkodzonej.
Końcowa gałąź czuciowa nerwu szczękowego V2. Po wyjściu przez otwór podoczodołowy zaopatruje dolną powiekę, boczną część nosa, policzek i górną wargę. W bruździe i kanale oddaje nerw zębodołowy górny przedni oraz często środkowy.
Ósmy nerw czaszkowy składa się z części ślimakowej dla słuchu oraz przedsionkowej, która przekazuje informacje o położeniu i ruchach głowy. Dysfunkcja może prowadzić do niedosłuchu odbiorczego, szumów usznych, zawrotów głowy, oczopląsu i niestabilności.
Ruchowa gałąź V3 dochodząca do mięśnia skrzydłowego bocznego, który uczestniczy w wysuwaniu żuchwy, otwieraniu ust i ruchach bocznych. Gałąź może odchodzić bezpośrednio od przedniego pnia albo razem z nerwem policzkowym.
Gałąź ruchowa pnia nerwu żuchwowego dla mięśnia skrzydłowego przyśrodkowego. Oddaje również włókna do mięśni napinacza podniebienia miękkiego i napinacza błony bębenkowej.
Piąty nerw czaszkowy jest główną drogą czucia twarzy, rogówki, jamy ustnej i nosa oraz znacznej części opony twardej. Jego część żuchwowa prowadzi dodatkowo włókna ruchowe do mięśni żucia i kilku mięśni pochodzących z pierwszego łuku gardłowego.
Siódmy nerw czaszkowy steruje mięśniami mimicznymi, przewodzi smak z przednich dwóch trzecich języka i prowadzi włókna przywspółczulne do gruczołu łzowego oraz ślinianek podżuchwowej i podjęzykowej. Zakres objawów zależy od poziomu uszkodzenia w jego długim przebiegu.
Gałąź nerwu twarzowego odchodząca tuż po jego wyjściu z otworu rylcowo-sutkowego. Zaopatruje brzusiec potyliczny mięśnia potyliczno-czołowego oraz część mięśni małżowiny usznej.
Pierwszy nerw czaszkowy tworzą liczne nici przewodzące węch z nabłonka w sklepieniu jamy nosowej przez blaszkę sitową do opuszki węchowej. Uszkodzenie może prowadzić do osłabienia lub utraty węchu, szczególnie po urazie przedniego dołu czaszki i po infekcjach.
Drugi nerw czaszkowy przenosi informację wzrokową z siatkówki do skrzyżowania wzrokowego i dalszych dróg wzrokowych. Jest częścią ośrodkowego układu nerwowego, a nie typowym nerwem obwodowym.