Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Ocena bólu i siły przywodzicieli przy neutralnym ustawieniu bioder, z uwzględnieniem głębszego komponentu przywodziciela wielkiego.
Ocena bólu i siły przywodzicieli przy zgiętych biodrach z większym obciążeniem funkcjonalnym pachwiny.
Ocena ruchomości i prowadzenia rzepki w relacji do przyśrodkowej i bocznej stabilizacji mięśniowej.
Ocena funkcji mięśnia smukłego jako przywodziciela uda i zginacza kolana.
Ocena kontroli wyprostu kolana i osi kończyny podczas schodzenia.
Badanie topograficzne i prowokacyjne „Test Tinela w kanale przywodzicieli lub przy kolanie” ocenia tkliwość, ciągłość tkanek, ślizg struktur oraz odtworzenie objawów w badanym obszarze.
Badanie topograficzne i prowokacyjne „Test ucisku miednicy” ocenia tkliwość, ciągłość tkanek, ślizg struktur oraz odtworzenie objawów w badanym obszarze.
Ocena tolerancji obciążenia przywodziciela wielkiego i przyśrodkowej osi biodra w zadaniu bocznym.
Ocena siły i bólu mięśni tylnych uda oraz części kulszowo-goleniowej przywodziciela wielkiego podczas wyprostu biodra.
Ocena siły i bólu aparatu wyprostnego kolana z naciskiem na mięśnie obszerne.
Ocena siły i bólu mięśni grupy kulszowo-goleniowej podczas zgięcia kolana.
Zaopatruje głębokie struktury przedniej, przyśrodkowej i tylnej części uda oraz uczestniczy w ukrwieniu bliższego końca kości udowej.
Zaopatruje przednio-boczną część uda, zwłaszcza mięśnie czworogłowy uda i naprężacz powięzi szerokiej, oraz współuczestniczy w ukrwieniu biodra i kolana.
Zaopatruje udo i stanowi główną drogę dopływu do kolana, goleni i stopy.
Zaopatrują grupę kulszowo-goleniową, część przywodzicieli, tylną powierzchnię kości udowej i głębokie tkanki uda.
Uszkodzenie gałęzi do mięśnia obszernego przyśrodkowego może obejmować nerw lub jego gałęzie i powstać wskutek ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo działania jatrogennego. Obraz kliniczny zależy od miejsca i rozległości uszkodzenia.
Uszkodzenie gałęzi ruchowej do mięśnia obszernego pośredniego może obejmować nerw lub jego gałęzie i powstać wskutek ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo działania jatrogennego. Obraz kliniczny zależy od miejsca i rozległości uszkodzenia.
Uszkodzenie nerwu dodatkowego zasłonowego może obejmować nerw lub jego gałęzie i powstać wskutek ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo działania jatrogennego. Obraz kliniczny zależy od miejsca i rozległości uszkodzenia.
Zaburzenie kontroli przywiedzenia uda oznacza trudność w stabilnym prowadzeniu uda w płaszczyźnie czołowej, zwłaszcza gdy przywodziciele nie kontrolują skutecznie ruchu pod obciążeniem.
Zaburzenie kontroli wyprostu kolana oznacza niewystarczającą pracę aparatu wyprostnego podczas obciążania, przez co końcowa faza wyprostu jest osłabiona lub niestabilna.
Zaburzenie toru rzepki oznacza nieprawidłowe prowadzenie rzepki wynikające z zaburzonej równowagi sił mięśniowych lub niekorzystnego wzorca ruchu kończyny.
Zespół bólu rzepkowo-udowego obejmuje ból przedniej części kolana nasilany obciążaniem stawu rzepkowo-udowego. Może współistnieć z zaburzeniem pracy mięśni stabilizujących rzepkę.
Zespół przeciążeniowy grupy kulszowo-goleniowej wynika z kumulacji obciążeń podczas sprintu, hamowania i pracy ekscentrycznej mięśni tylnej części uda.
Zespół przeciążeniowy przywodzicieli uda wiąże się z kumulacją obciążeń oraz niewystarczającą kontrolą ruchów bocznych.