Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
„Obserwacja toru oddechowego” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie ocenia jakość i symetrię czucia w obszarze określonym przez zadanie „Ocena allodynii i przeczulicy”, z uwzględnieniem możliwej lokalizacji obwodowej, splotowej, korzeniowej lub ośrodkowej.
„Ocena odległości wyrostka kruczego od podłoża w leżeniu” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Ocena ruchu łopatki podczas unoszenia ramienia”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
Badanie „Ocena ruchu oddechowego i czerwonych flag klatki piersiowej” ocenia zakres, jakość i objawowość ruchu oraz obecność kompensacji w badanym regionie.
„Ocena skurczu ściany brzucha” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Ograniczenie przywiedzenia barku oznacza zmniejszony zakres lub siłę ruchu przywodzenia ramienia. Przyczyną mogą być zaburzenia mięśniowe, stawowe albo neurologiczne.
Zmniejszenie zakresu ruchu jednego lub kilku żeber podczas oddychania. Może wynikać z bólu, zaburzenia stawowego, przeciążenia mięśniowego lub ochronnego wzorca oddechowego.
Ostry zespół aortalny obejmuje nagłe uszkodzenia ściany aorty, przede wszystkim rozwarstwienie, krwiak śródścienny i penetrujące owrzodzenie miażdżycowe. Krew lub krwiak rozdzielające warstwy ściany mogą zwężać światło aorty i jej gałęzi, prowadząc do pęknięcia, tamponady serca, niedomykalności aortalnej albo niedokrwienia mózgu, rdzenia, narządów jamy brzusznej lub kończyn.
Nieprawidłowy wzorzec, w którym brzuch podczas wdechu przemieszcza się do wewnątrz zamiast ku przodowi. Najczęściej odzwierciedla istotną dysfunkcję przepony lub ciężką kompensację oddechową.
Niewielkie ślizgi i odkształcenia między sąsiednimi chrząstkami zwiększają podatność łuku żebrowego. Pozwalają przednim odcinkom dolnych żeber dostosowywać się do unoszenia i obniżania klatki piersiowej oraz do skrętu i zgięcia bocznego tułowia. Ruch jest mały w każdym połączeniu, lecz łącznie ułatwia zmianę kształtu dolnego obwodu klatki.
Badanie „Pomiar ruchu dolnych żeber” ocenia zakres, jakość i objawowość ruchu oraz obecność kompensacji w badanym regionie.
„Pomiary czynności oddechowej w pozycji siedzącej i leżącej” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Porażenie przepony oznacza znaczne osłabienie lub utratę funkcji ruchowej wskutek uszkodzenia nerwu, jego jądra, korzeni albo drogi ośrodkowej.
Przeciążenie wewnętrznej warstwy mięśni międzyżebrowych może powodować ból ściany klatki piersiowej. Dolegliwości częściej nasilają się podczas wymuszonego wydechu, kaszlu i ucisku przedniej części klatki piersiowej.
Przeciążenie zewnętrznej warstwy mięśni międzyżebrowych może powodować ból ściany klatki piersiowej. Zwykle wiąże się z gwałtownym wdechem, kaszlem, sportem kontaktowym albo ruchami rotacyjnymi tułowia.
Przeciążenie mięśnia piersiowego większego może powodować ból przedniej części klatki piersiowej lub barku. Zwykle wiąże się z powtarzalnym pchaniem, wyciskaniem lub przeciążeniem przedniej części obręczy barkowej.
Główny mięsień wdechowy oddzielający klatkę piersiową od jamy brzusznej. Jej skurcz zwiększa objętość klatki i współtworzy ciśnienie śródbrzuszne.
Głowa XII żebra wykonuje niewielkie ślizgi i rotacje względem trzonu kręgu T12. Brak stawu żebrowo-poprzecznego zwiększa swobodę tylnego końca żebra w porównaniu z żebrami typowymi. Ruch ma charakter zbliżony do ruchu cyrklowego: przedni koniec żebra przemieszcza się głównie bocznie podczas zmian objętości dolnej części klatki i napięcia przepony oraz ściany brzucha.
Połączenie wykazuje bardzo małą ruchomość i może z czasem ulec kostnieniu. Niewielkie odkształcenie chrząstki pozwala dolnemu końcowi mostka dostosowywać się do zmian kształtu przedniej ściany klatki podczas oddychania. Przenosi także siły między trzonem mostka a strukturami przyczepiającymi się do wyrostka mieczykowatego, w tym przeponą i przednią ścianą brzucha.
W obrębie chrząstkozrostu praktycznie nie zachodzi ślizg stawowy. Ruch przedniego końca żebra jest możliwy głównie dzięki sprężystemu odkształcaniu chrząstki żebrowej oraz pracy stawów żebrowo-kręgowych i mostkowo-żebrowych. Połączenie przekazuje siły z części kostnej żebra na elastyczną część przedniej ściany klatki piersiowej.
Same chrząstkozrosty wykazują znikomą ruchomość, lecz chrząstki dolnych żeber mogą sprężyście się zginać i skręcać. Żebra VII-X przekazują ruch na łuk żebrowy, natomiast żebra XI i XII kończą się swobodnie w ścianie brzucha. Elastyczność tych odcinków ułatwia zmianę obwodu dolnej części klatki podczas oddychania i ruchów tułowia.
Głowy żeber wykonują niewielkie obroty i ślizgi na powierzchniach trzonów kręgów. Ruch jest sprzężony ze stawami żebrowo-poprzecznymi, dzięki czemu żebro obraca się wokół osi przebiegającej w przybliżeniu przez jego głowę i szyjkę. Ustawienie tej osi decyduje, czy unoszenie żebra zwiększa głównie wymiar przednio-tylny, czy poprzeczny klatki.
W dolnej części klatki ruch głów żeber sprzyja przede wszystkim bocznemu rozszerzaniu łuku żebrowego. Żebra VII-X poruszają się w sprzężeniu ze stawami żebrowo-poprzecznymi, natomiast żebra XI i XII nie mają tych połączeń i wykonują swobodniejszy ruch cyrklowy. Małe przemieszczenia poszczególnych żeber sumują się w wyraźną zmianę szerokości dolnej części klatki.