Mięsień skośny wewnętrzny brzucha
Mięsień skośny wewnętrzny brzucha stabilizuje tułów, zgina bocznie i rotuje go w swoją stronę. Współtworzy głębszą warstwę ściany brzucha i ważnie wspiera kontrolę lędźwiowo-miedniczną.
Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Mięsień skośny wewnętrzny brzucha stabilizuje tułów, zgina bocznie i rotuje go w swoją stronę. Współtworzy głębszą warstwę ściany brzucha i ważnie wspiera kontrolę lędźwiowo-miedniczną.
Mięsień skośny zewnętrzny brzucha zgina i rotuje tułów oraz stabilizuje ścianę brzucha. Jest ważny dla ruchów diagonalnych, wydechu wymuszonego i transferu sił między klatką, brzuchem i miednicą.
Głęboki mięsień przykręgosłupowy z krótkimi pęczkami łączącymi sąsiednie kręgi. Uczestniczy w wyproście, rotacji przeciwstronnej i kontroli segmentalnej.
Częściowe lub większe uszkodzenie włókien mięśnia prostego brzucha albo jego połączenia ścięgnistego.
„Napięcie ściany brzucha” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Nerw splotu lędźwiowego, zwykle z L1, prowadzący włókna ruchowe do dolnej części ściany brzucha i czuciowe do górno-przyśrodkowej części uda oraz przedniej okolicy narządów płciowych.
Mieszany nerw splotu lędźwiowego, najczęściej z T12-L1. Zaopatruje część mięśni poprzecznego i skośnego wewnętrznego brzucha oraz skórę okolicy nadłonowej i niewielkiego obszaru górno-bocznej części pośladka.
Największy nerw obwodowy, złożony z włókien L4-S3 należących do części piszczelowej i strzałkowej wspólnej. W udzie zaopatruje grupę kulszowo-goleniową, a przez gałęzie końcowe odpowiada za większość ruchu i czucia podudzia oraz stopy.
Gałąź pęczka bocznego splotu ramiennego, najczęściej z C5-C7, dochodząca głównie do mięśnia piersiowego większego. Tworzy zmienne połączenia z nerwem piersiowym przyśrodkowym w obrębie pętli piersiowej.
Gałąź pęczka przyśrodkowego splotu ramiennego z C8-T1. Zaopatruje mięsień piersiowy mniejszy i część mostkowo-żebrową mięśnia piersiowego większego, często łącząc się z nerwem piersiowym bocznym.
Większa końcowa część nerwu kulszowego, utworzona z włókien L4-S3. Zaopatruje mięśnie tylnej części uda i goleni, a po przejściu przez kanał stępu — poprzez nerwy podeszwowe — większość mięśni i skóry podeszwy.
Ruchowa gałąź splotu krzyżowego z L4-S1 dla mięśni pośladkowych średniego i małego oraz naprężacza powięzi szerokiej. Umożliwia odwodzenie biodra i utrzymanie poziomu miednicy podczas podporu na jednej kończynie.
Gałąź splotu lędźwiowego z L2-L4 dla większości mięśni przyśrodkowego przedziału uda. Prowadzi też zmienne czucie z przyśrodkowej części uda oraz gałęzie stawowe do biodra i kolana.
Przednie gałęzie nerwów rdzeniowych T1-T11 prowadzą ruchowe i czuciowe unerwienie ściany tułowia. Większość biegnie w przestrzeniach międzyżebrowych, natomiast gałęzie T7-T11 po przekroczeniu łuku żebrowego kontynuują przebieg w ścianie brzucha.
Gałęzie T7-T11 łączą unerwienie dolnych przestrzeni międzyżebrowych z unerwieniem przednio-bocznej ściany brzucha. Oprócz mięśni międzyżebrowych zaopatrują mięśnie brzucha i przewodzą czucie z dolnej części klatki piersiowej oraz odpowiadających jej segmentów brzucha.
Przedłużenia gałęzi T7-T11, które po opuszczeniu przestrzeni międzyżebrowych biegną w przednio-bocznej ścianie brzucha. Zaopatrują jej mięśnie i skórę, zachowując segmentalny układ unerwienia.
Neuropatia nerwu biodrowo-pachwinowego jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Neuropatia nerwu biodrowo-podbrzusznego jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Neuropatia nerwu kulszowego jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Neuropatia pooperacyjna nerwów piersiowo-brzusznych jest zaburzeniem funkcji nerwu lub jego gałęzi. Może wynikać z ucisku, rozciągnięcia, przecięcia, niedokrwienia, stanu zapalnego albo uszkodzenia związanego z zabiegiem. Obraz kliniczny zależy od miejsca i nasilenia uszkodzenia.
Niestabilność miednicy w chodzie objawia się opadaniem miednicy i kompensacyjnym ruchem tułowia podczas podporu na jednej kończynie. Może wynikać z osłabionej kontroli odwodzicieli biodra i mięśni tułowia.
Ból dolnych pleców bez jednej pewnej dominującej przyczyny strukturalnej, najczęściej wynikający z przeciążenia tkanek, obniżonej wydolności i zaburzonej kontroli ruchu.
Nieswoisty przewlekły ból krzyża to ból między dolnym brzegiem żeber a fałdami pośladkowymi utrzymujący się ponad 12 tygodni, dla którego po odpowiedniej ocenie nie wskazuje się jednej swoistej przyczyny, takiej jak złamanie, zakażenie, nowotwór, choroba zapalna lub jednoznaczny zespół korzeniowy. Obraz jest wieloczynnikowy i może obejmować czynniki biologiczne, psychologiczne oraz społeczne.
Służy do oceny obecności nieprawidłowego ścinania lub prowokacji bólu w obrębie miednicy i połączeń krzyżowo-biodrowych. Pomaga uzupełnić ocenę statyki miednicy.