Stabilność zapewniana przez struktury niewymagające aktywnego skurczu mięśni, m.in. geometrię stawu, torebkę i więzadła.
Baza pojęć medycznych
Słownik fizjoterapeuty
Krótkie, klinicznie użyteczne objaśnienia terminów z anatomii, diagnostyki i terapii.
Zdolność mięśnia lub grupy mięśni do wytworzenia siły przeciw oporowi. W odniesieniu do ruchu w stawie często ocenia się ją pośrednio jako maksymalny moment siły.
Punkt w danej płaszczyźnie, względem którego w określonej chwili można opisać obrót segmentu. W rzeczywistych stawach jego położenie może zmieniać się w trakcie ruchu.
Punkt, w którym można umownie przyjąć przyłożenie wypadkowej siły grawitacji działającej na ciało. W jednorodnym polu grawitacyjnym praktycznie pokrywa się ze środkiem masy.
Siła wywierana przez podłoże na ciało w odpowiedzi na kontakt i nacisk ciała na podłoże. Zgodnie z trzecią zasadą dynamiki stanowi reakcję na siłę, którą ciało działa na podłoże.
Siła działająca równolegle do powierzchni lub przekroju tkanki, powodująca przesuwanie się jej warstw względem siebie.
Siła działająca w sposób zbliżający do siebie elementy tkanki lub struktury i powodująca ich ściskanie.
Siła działająca w taki sposób, że oddala od siebie części struktury i wywołuje jej rozciąganie.
Właściwość opisująca opór tkanki przeciwko odkształceniu pod wpływem przyłożonego obciążenia.
Zdolność materiału lub tkanki do powrotu w kierunku pierwotnego kształtu po usunięciu siły wywołującej odkształcenie.