Mięsień, który współdziała z innymi mięśniami, aby ułatwić wykonanie ruchu, wzmocnić pożądany moment siły albo ograniczyć niepożądany komponent ruchu.
Baza pojęć medycznych
Słownik fizjoterapeuty
Krótkie, klinicznie użyteczne objaśnienia terminów z anatomii, diagnostyki i terapii.
Mięsień lub układ mięśni, który w danym zadaniu ogranicza niepożądany ruch i pomaga utrzymać położenie segmentu lub kontrolować jego ruch względem sąsiednich struktur.
Stan aktywnego wytwarzania siły przez mięsień w następstwie pobudzenia jego włókien. Skurcz nie musi oznaczać skrócenia całego mięśnia — jego długość może się zmniejszać, zwiększać albo pozostawać prawie stała.
Rodzaj aktywnej pracy mięśnia, podczas której wytwarza on siłę i jednocześnie jego jednostka mięśniowo-ścięgnista skraca się w kierunku działania generowanego momentu.
Rodzaj aktywnej pracy mięśnia, w której mięsień wytwarza siłę, a jego jednostka mięśniowo-ścięgnista jednocześnie zwiększa długość, ponieważ przeciwny moment zewnętrzny przeważa nad momentem generowanym przez mięsień.
Aktywne wytwarzanie siły przez mięsień przy braku istotnej zmiany długości całej jednostki mięśniowo-ścięgnistej i bez wyraźnego ruchu w analizowanym stawie.
Model skurczu, w którym mięsień zmienia długość przy założeniu względnie stałego napięcia lub obciążenia. W praktycznym opisie ćwiczeń termin bywa używany dla ruchu przeciw stałemu obciążeniu, choć rzeczywiste napięcie mięśnia zwykle zmienia się w trakcie ruchu.
Zaburzenie kontroli napięcia w zespole neuronu ruchowego ośrodkowego, klasycznie charakteryzujące się zależnym od prędkości wzrostem oporu na bierne rozciąganie związanym z nadmierną odpowiedzią odruchową.
W neurologii: wzmożony opór podczas biernego poruszania kończyną, zwykle stosunkowo stały w zakresie ruchu i znacznie mniej zależny od prędkości niż spastyczność.