Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Radikulopatia lędźwiowa wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia lędźwiowo–krzyżowa wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia piersiowa wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia S1–S2 wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Radikulopatia z zajęciem nerwu rdzeniowego wynika z podrażnienia lub uszkodzenia jednego albo kilku korzeni nerwowych. Obraz kliniczny zależy od poziomu, mechanizmu oraz stopnia zajęcia włókien czuciowych i ruchowych.
Poszerzenie i osłabienie kresy białej prowadzące do pogorszenia przenoszenia sił przez środkową linię brzucha. Nie jest to to samo co przepuklina, ale może współistnieć z deficytem funkcji ściany brzucha.
Skolioza idiopatyczna młodzieńcza jest trójpłaszczyznową deformacją kręgosłupa rozwijającą się w okresie wzrostu. W badaniu może być widoczna asymetria tułowia i rotacja żeber.
Splot utworzony głównie przez przednie gałęzie L1-L4, często z udziałem T12, położony w tylnej części mięśnia lędźwiowego większego. Tworzy nerwy biodrowo-podbrzuszny, biodrowo-pachwinowy, płciowo-udowy, skórny boczny uda, udowy i zasłonowy oraz krótkie gałęzie mięśniowe.
Służy do oceny dynamicznej równowagi, kontroli tułowia i kończyny podporowej podczas sięgania w wielu kierunkach. Pomaga wykryć subtelne asymetrie funkcjonalne.
Segmenty lędźwiowe umożliwiają przede wszystkim zgięcie i wyprost, w mniejszym zakresie zgięcie boczne, a tylko niewielką rotację osiową. Krążki przenoszą większość obciążenia ściskającego, natomiast stawy międzywyrostkowe prowadzą ruch i ograniczają nadmierne ścinanie oraz skręcanie. Rozkład sił między częścią przednią i tylną segmentu zmienia się wraz z pozycją kręgosłupa i kierunkiem obciążenia.
Parzyste stawy międzywyrostkowe prowadzą ruch kręgosłupa zgodnie z orientacją swoich powierzchni, która różni się między odcinkami. Ograniczają nadmierną rotację i translację, przenoszą część sił ścinających oraz przejmują większy udział obciążenia podczas wyprostu. Ich ruch pozostaje sprzężony z odkształceniem krążka i napięciem więzadeł segmentu.
Przeważnie strzałkowe ustawienie powierzchni sprzyja zgięciu i wyprostowi, a ogranicza rotację osiową. W zgięciu powierzchnie rozchodzą się i ślizgają ku górze, natomiast w wyproście zbliżają się i przenoszą większą część obciążenia tylnej kolumny. Stawy przeciwstawiają się również przedniemu ścinaniu trzonów, szczególnie w dolnych segmentach lędźwiowych.
Podczas zgięcia dolne wyrostki stawowe kręgu położonego wyżej przesuwają się ku górze i nieco ku przodowi, otwierając staw. W wyproście ślizg zachodzi ku dołowi i ku tyłowi, a powierzchnie zbliżają się do siebie. Taki układ prowadzi ruch w płaszczyźnie strzałkowej oraz ogranicza nadmierną rotację i ścinanie między sąsiednimi kręgami.
Służy do przesiewowej oceny asymetrii tułowia i rotacyjnej składowej deformacji kręgosłupa podczas zgięcia w przód. Pomaga wyłonić osoby wymagające dalszej oceny skoliozy.
Ocena zdolności do subtelnej aktywacji głębokiej ściany brzucha w połączeniu z wydechem i kontrolą ciśnienia.
Ocena siły i bólu kompleksu biodrowo-lędźwiowego podczas aktywnego zgięcia biodra.
Ocena siły i bólu przedniej ściany brzucha podczas czynnego zgięcia tułowia.
Ocena bólu i siły bocznej stabilizacji tułowia z dużym udziałem mięśnia czworobocznego lędźwi.
Ocena jakości stabilizacji centralnej i współpracy mięśni głębokich ściany brzucha z odcinkiem lędźwiowym.
Ocena, czy kompleks biodrowo-lędźwiowy efektywnie wspiera przenoszenie kończyny dolnej w chodzie.
„Test czynnego zgięcia i wyprostu tułowia” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Służy do oceny skrócenia mięśni biodrowo-lędźwiowych i ich wpływu na ustawienie miednicy oraz kręgosłupa lędźwiowego. Pomaga interpretować zwiększoną lordozę i ograniczenie wyprostu biodra.
Służy do oceny skrócenia mięśni czworobocznych lędźwi i ich wpływu na asymetrię miednicy oraz ruchomość bocznego zgięcia tułowia. Pomaga w interpretacji funkcjonalnych asymetrii tułowia.
Służy do oceny długości mięśni kulszowo-goleniowych i ich wpływu na pochylenie miednicy oraz wzorzec zgięcia tułowia. Pomaga interpretować ograniczony skłon i napięcie tylnej taśmy.