Ćwiczenie wykonywane w warunkach, w których dystalny segment kończyny porusza się swobodnie i nie jest trwale ustalony o podłoże.
Baza pojęć medycznych
Słownik fizjoterapeuty
Krótkie, klinicznie użyteczne objaśnienia terminów z anatomii, diagnostyki i terapii.
Ćwiczenie, w którym dystalny segment kończyny pozostaje w kontakcie z względnie nieruchomym podłożem lub podporą.
Dobór wielkości bodźca treningowego poprzez manipulowanie m.in. intensywnością, objętością, częstotliwością, tempem, zakresem i przerwami.
Całkowita ilość pracy wykonanej w treningu lub ćwiczeniu, opisywana np. liczbą serii i powtórzeń, czasem lub łącznym obciążeniem.
Szybkość wykonywania poszczególnych faz powtórzenia, często zapisywana osobno dla fazy ekscentrycznej, pauzy i fazy koncentrycznej.
Łączny czas, przez który mięsień lub grupa mięśni pozostaje aktywnie obciążona podczas serii albo powtórzenia.
Największy ciężar, z którym można poprawnie wykonać jedno pełne powtórzenie danego ćwiczenia w określonych warunkach.
Subiektywna ocena odczuwanego wysiłku; w treningu oporowym często używana do opisu trudności serii w skali 1–10.
Liczba powtórzeń, które według oceny ćwiczącego pozostałyby możliwe do wykonania przed osiągnięciem upadku mięśniowego lub technicznego.
Dostosowywanie obciążenia treningowego do aktualnej wydolności i odpowiedzi osoby zamiast sztywnego realizowania z góry ustalonej dawki.