Przeglądaj struktury anatomiczne, testy kliniczne i zespoły bólowe w jednym katalogu. Ten widok zbiera wszystkie typy treści, ale pozwala zawęzić wynik do regionu, kategorii i frazy.
Przyczepy, funkcje, unerwienie i powiązania kliniczne struktur mięśniowych.
Korzenie, przebieg, czucie i konsekwencje uszkodzeń.
Typ stawu, powierzchnie stawowe, torebka, więzadła i biomechanika.
Punkty kostne, powierzchnie stawowe, położenie i znaczenie kliniczne.
Pochodzenie, gałęzie, obszary unaczynienia i połączenia anatomiczne.
Cel badania, technika wykonania, interpretacja wyniku i parametry diagnostyczne.
Objawy, red flags, różnicowanie i powiązane struktury.
Definicje pojęć z anatomii, diagnostyki, terapii i medycyny opartej na dowodach naukowych.
Wybierz obszar ciała, aby zawęzić cały atlas do powiązanych struktur, testów i patologii.
Wyszukuj po nazwie struktury, testu lub patologii. Kategorię zawężasz kartami powyżej.
Próby Webera i Rinnego są przesiewowymi badaniami stroikowymi pomagającymi różnicować wzorzec niedosłuchu przewodzeniowego i odbiorczego. Nie zastępują audiometrii ani badania otoskopowego.
Badanie reakcji źrenic na światło ocenia bezpośrednią i konsensualną odpowiedź źrenic oraz integralność dośrodkowej i odśrodkowej części łuku odruchowego.
Badanie ocenia szczególnie ruch oka w dół przy przywiedzeniu, w którym istotny udział ma mięsień skośny górny i nerw bloczkowy. Pozwala opisać wzorzec zaburzenia, lecz samo nie rozstrzyga, czy przyczyną jest nerw, mięsień, oczodół, złącze nerwowo-mięśniowe czy ośrodkowy układ nerwowy.
„Ruchy boczne żuchwy” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Badanie ocenia ustawienie, sprzężenie i pełny zakres ruchów obu oczu oraz zależność dwojenia od kierunku spojrzenia. Pozwala opisać wzorzec zaburzenia, lecz samo nie rozstrzyga, czy przyczyną jest nerw, mięsień, oczodół, złącze nerwowo-mięśniowe czy ośrodkowy układ nerwowy.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Ruchy języka przeciw oporowi”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.
Schwannoma nerwu przedsionkowego jest zwykle łagodnym, wolno rosnącym guzem komórek osłonki nerwu przedsionkowo-ślimakowego, rozwijającym się najczęściej w przewodzie słuchowym wewnętrznym i kącie mostowo-móżdżkowym.
„Siła mięśni żucia” jest elementem badania klinicznego służącym do oceny funkcji, objawów i możliwej lokalizacji zaburzenia w badanym regionie.
Odprowadza krew z głębokich części twarzy, jamy nosowej, jamy ustnej, zębów, mięśni żucia i opon.
Prawy i lewy staw pracują jako sprzężona para. W początkowej fazie otwierania ust dominuje rotacja głowy żuchwy w dolnym przedziale, a dalsze otwieranie wymaga translacji kompleksu głowa–krążek po stoku guzka stawowego w przedziale górnym. Podczas wysuwania obie głowy przesuwają się ku przodowi, natomiast w ruchu bocznym głowa po stronie przeciwnej wykonuje większą translację przednio-przyśrodkową, a po stronie ruchu dominuje obrót z niewielkim przesunięciem bocznym.
Końcowa kosteczka łańcucha słuchowego, łącząca kowadełko z okienkiem owalnym.
Kość górnej szczęki, podniebienia twardego, dna oczodołu i ściany jamy nosowej.
Test impulsu głową ocenia odruch przedsionkowo-oczny w płaszczyźnie badanego kanału półkolistego. W ostrym ciągłym zespole przedsionkowym może być elementem badania HINTS wykonywanego przez odpowiednio przeszkoloną osobę, ale nie jest samodzielnym testem wykluczającym udar.
Ocenia aktywność mięśnia marszczącego brwi i funkcję gałęzi skroniowej nerwu twarzowego oraz pomaga odróżnić uszkodzenie obwodowe górnej części twarzy od niesymetrii biernej spowodowanej obrzękiem lub blizną.
Ocenia aktywację mięśnia nosowego i gałęzi policzkowej nerwu twarzowego, a w praktyce pomaga wykryć subtelną asymetrię środkowej części twarzy po urazie, zabiegu lub porażeniu obwodowym.
Ocenia zdolność mięśnia policzkowego i gałęzi policzkowej nerwu twarzowego do utrzymania ciśnienia w jamie ustnej oraz pomaga odróżnić niedowład mimiczny od czysto bolesnego ograniczenia ruchu tkanek policzka.
Ocenia mięsień obniżacz kąta ust i funkcję gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego, a także pomaga odróżnić niedowład dolnej części twarzy od asymetrii wynikającej wyłącznie z blizny tkanek miękkich.
Ocenia mięsień obniżacz wargi dolnej i funkcję gałęzi brzeżnej żuchwy nerwu twarzowego, szczególnie przy podejrzeniu jatrogennego lub pourazowego uszkodzenia dolnej części mimiki.
Ocena symetrii twarzy w spoczynku i podczas ruchów mimicznych jako element wstępnego różnicowania obwodowego i ośrodkowego uszkodzenia drogi ruchowej nerwu twarzowego.
Ocena siły mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego i funkcji nerwu dodatkowego, czyli XI nerwu czaszkowego, oraz ocena bólu prowokowanego ruchem.
Zróżnicowanie bólu mięśniowego od bólu stawowego w zespole dysfunkcji stawu skroniowo-żuchwowego. Wybiórcze prowokowanie mięśni zamykających usta.
Różnicowanie pochodzenia bólu stawu skroniowo-żuchwowego od dysfunkcji mięśni opuszczających żuchwę (m. Dwubrzuścowy, m. Żuchwowo-gnykowy) oraz badanie gałęzi ruchowych V3.
Test pochylenia głowy w kontekście pionowego dwojenia ocenia zmianę ustawienia oczu i objawów podczas pochylenia głowy na boki. Może wspierać ocenę porażenia nerwu bloczkowego jako część szerszego badania motoryki oczu, ale nie jest swoisty.
Badanie służy do oceny siły, kontroli ruchu, bólu i asymetrii podczas zadania „Test protruzji żuchwy przeciw oporowi”. Wynik pomaga lokalizować deficyt mięśniowy lub neurologiczny, ale nie stanowi samodzielnego rozpoznania.